Opinia z dnia 17 maja napisana przez pana Bartłomieja R.

Film "Koneser", czy jest typowym melodramatem? Chyba nie do końca. Coś jest w nim takiego innego, co porywa do oglądania. Wart polecenia. Główny bohater raczej jest dziwakiem zafascynowanym swoją pasją. I raczej nie chciałbym mieć z nim jakiejkolwiek znajomości, chyba że miałbym takiego samego konika.
Według mnie przesłanie jest takie, żeby w życiu nie być za bardzo zachłannym i raczej nie oszukiwać.
Zakończenie niby jest nauczką, ale mi osobiście trochę żal człowieka, zagubił się w swoim świecie posiadania i podejrzewam, że gdyby ta miłość trwała dłużej i nie była tylko grą, to zmieniłby się. Muzyka dopasowana, audiodeskrypcja bardzo dobrze oddawała rzeczywistość i opisy.

Opinia z dnia 17 maja napisana przez pana Piotra M.

Film "Koneser" posiada wciągającą fabułę, która jest niejasna do samego końca, kiedy dowiadujemy się, że to wszystko było oszustwem. Bardzo podobała mi się czytana audiodeskrypcja przez Pana Mariusza Pogonowskiego, który według mnie najlepiej wykonuje to zadanie.

Opinia z dnia 17 maja napisana przez panią Barbarę M.

Film pod tytułem "Koneser" jest dobrym kryminałem, który do końca trzyma w napięciu. Audiodeskrypcja była zrobiona i czytana profesjonalnie.

Opinia z dnia 17 maja napisana przez panią Krystynę K.

Wczoraj obejrzałam film "Koneser" i chciałabym podzielić się refleksjami po "seansie".
Wielkie wrażenie zrobiła na mnie muzyka Enio Moricone, który wielokrotnie komponował muzykę do wspaniałych filmów. Jako całkowicie niewidoma, nie bardzo mogę wypowiadać się o grze zagranicznych aktorów, jednak Sylvia - Clair potrafiła poruszyć nawet mnie.
Z tych samych powodów trudno mi oceniać tytułowego bohatera jako mężczyznę, ale mam prawo do oceny jego jako człowieka. Moim zdaniem to człowiek niezwykle wrażliwy, co stara się ukryć przez zachowanie charakterystyczne dla pracującego w tak potężnej firmie. Niewątpliwie wielokrotnie był zraniony, co miało wpływ na pancerz, którym się pokrył. Spotkawszy osobę jeszcze bardziej izolującą się od świata, zapragnął nawiązać z nią kontakt, który przerodził się w więź. Jednak osobiście wcale nie jestem przekonana, czy owa dziewczyna i jej willa nie są wytworem jego spragnionej miłości i prawdziwej akceptacji wyobraźni. Wnoszę to z zakończenia filmu i ostatnich przeżyć naszego bohatera.
Widzę tu ogromną rolę audiodeskrypcji, choć nagrywana oddzielnie, miała pewne niedogodności techniczne (przeskakiwanie tekstu).
Podsumowując, film bardzo mi się podobał, być może nie mam racji, ale dopatrywałam się pewnych wspólnych cech z filmem "Piękny umysł". Jestem świadoma, że bohater tego ostatniego był po prostu poważnie chory psychicznie, a także różna była jego historia. Mimo wszystko wciąż moja myśl wraca do tamtego filmu.

Opinia z dnia 18 maja napisana przez pana Krystiana H.

Zakończenie, moim zdaniem, jest typowym melodramatem, niemniej historia interesująca, dla mnie nieco zaskakująca, ponieważ w momencie gdy wszyscy czworo pod koniec byli w restauracji, dziwna wydawała mi się aż taka zmiana agorafobicznej osoby, aczkolwiek uznałem to za jakąś formę skrótu myślowego filmu, gdzie w naturalnym świecie dokonywałoby się to dłużej. Przyznam się, że spodziewałem się w tym momencie happy endu, lub drugi wariant, tragicznej śmierci, wypadku, samobójstwa jednego z dwójki głównych bohaterów, tzn. raczej w jego przypadku wypadku lub zawału, a w jej samobójstwa lub ucieczki, tymczasem koniec filmu ukazał, że wszystko było swego rodzaju mistyfikacją. Fałszywa przyjaźń młodego inżyniera, fałszywa choroba zapomnianej dziewczyny, fałszywe zauroczenie i miłość, jednak oddając sprawiedliwość główny bohater został tak oszukany jak sam całe życie oszukiwał kolekcjonerów sztuki wraz ze swoim przyjacielem, fałszywym uczestnikiem aukcji, którego również główny bohater niejako oszukiwał nie pomagając mu wypromować jego obrazów, a nazywając go przyjacielem. Więc trudno oceniać, który z bohaterów był gorszy, a który mniej winny - o ile dobrze zrozumiałem relacje między głównym bohaterem a jego starym oddanym przyjacielem w osobie Billy’ego Whistlera. Jednak co do samej gry aktorskiej i fabuły myślę, że niektórym ze znajomych poleciłbym ów film i zapewne to zrobię, ale tym, których znam na tyle by wiedzieć, że przypadnie im do gustu lub chociaż zainteresuje tego rodzaju gatunek, tematyka, bo polecenie czegoś to też kwestia preferencji innych osób, tak przynajmniej uważam. 
Koneser dla mnie przede wszystkim jest interesującą postacią, ludzie znający się na czymś tak dogłębnie, często mają, nazwałbym to specyficzne zachowania, preferencje, odbierane za dziwne jak i interesujące przez osoby trzecie, umacnianie w sobie geniuszu zawsze niejako oddala od przeciętnych ludzi, czego jednak nie umiem ocenić ani jako negatywne, ani pozytywne zjawisko. Przede wszystkim dostrzegam samotnego człowieka w osobie geniusza, w tym przypadku tytułowego konesera. Ale może to cena za sukces, za wyjątkowość, a jednocześnie może źle się czuł w tej roli, skoro dał się zwieść nowej znajomej. Czy była Aż tak wyjątkowa/intrygująca, czy może po prostu podświadomie szukał kogoś kto zajmie pustkę w jego życiu i niekoniecznie musiała być tak specyficzną osobą, by jej się to udało. 
Więc przechodząc do trzeciego zagadnienia, pokusiłbym się o rzucenie tezy, nie tyle nawiązać z takim człowiekiem bliższą znajomość, ale może ktoś by chciał nawet wręcz stać się sam kimś takim. To taka luźna dygresja, nawiązująca do punktu drugiego, a będąca moją refleksją do trzeciej kwestii dyskusji. 
Głównym przesłaniem, chciałoby się powiedzieć, jest to by nie ufać nikomu, albo przewrotnie traktując to właśnie, by czasami zaufać, bo gdyby nie zaufał młodemu konstruktorowi inżynierowi i nowej znajomej, nie zostałby co prawda oszukany, ale nie przeżyłby również, zdaje mi się czegoś, co mimo wysokiej ceny było przygodą jego życia, wyjątkowym romansem, grą, przeżyciem, smaczkiem życia w jego jesieni. 
Czasami może warto stracić coś, by takie coś przeżyć, a może właśnie to nie było tego warte, trzeba by zapytać głównego bohatera po tej historii. I odpowiedź zapewne i tak byłaby inna zaraz po, a inna po latach, gdy z nostalgią by się do tego odnosił, ochłonąwszy itd.
Kilka kwestii pozwolę sobie pominąć w dyskusji, niemniej duże ukłony w kierunku audiodeskrypcji, interesująco zrobiona, w odpowiedniej tonacji, tempie, mimo, iż raz czy dwa razy jako osoba co nieco widząca bym lekko przesunął niektóre wstawki audiodeskrypcji w czasie, by była ona kompatybilna z obrazem i dla osoby niewidomej jak i widzącej, by zgrywała się z widocznym obrazem na ekranie. Zdaję sobie sprawę, że nie zawsze jest to możliwe idealnie, by nie zakłócić dialogów, więc nie traktuję tego jako coś źle zrobionego, a jedynie jako wątek do dyskusji, czy można by jeszcze bardziej ją poprawić dla komfortu oglądania filmu osoby widzącej z niewidomą razem.

Opinia z dnia 18 maja napisana przez panią Mariolę i pana Zbigniewa M.

Dzień dobry. Obejrzeliśmy z żoną film pt. "Koneser" z uwagą. Naszym zdaniem jest to film o człowieku, który zajmując wysokie stanowisko, postępował delikatnie mówiąc mało uczciwie. Zgromadził dużą i cenną kolekcję portretów kobiet. Był samotnikiem i to wykorzystali złodzieje. Opracowali misterny plan i zrealizowali go po mistrzowsku. Wykorzystali oni, wydaje nam się, jedyne w jego życiu prawdziwe uczucie do kobiety. Zakochał się, zawierzył i poniósł klęskę uczuć i dużą stratę w postaci cennych malowideł. Wiele osób z bardziej błahych powodów popełnia nieraz nawet samobójstwa. Bohater ciężko przeżył zawód miłosny i stratę kolekcji obrazów. Pojechał do lokalu, w którym ukochana była przed laty ze swoim chłopakiem. Wydaje się, że ogarnęła Go nostalgia i smutek. Jest to wyjątkowy film i chętnie polecać będziemy znajomym. Główny bohater był trochę dziwakiem, ale i postacią również. Nam się wydaje, że reżyser pokazuje w tym filmie, że niegodziwość może spotkać jeszcze większą niegodziwość połączoną z pazernością. Muzyka w filmie była uzupełnieniem akcji i była bardzo dobra. Audiodeskrypcja również spełniła swoją rolę bardzo dobrze. Słusznie ten film otrzymał wiele nagród. Jest ich zasłużenie wart i polecania innym.

Opinia z dnia 18 maja napisana przez pana Dariusza S.

film jest ciekawy, głównie o tym, jak oszust dał się oszukać przez oszustów. Poleciłbym ten film znajomym. Koneser jest dziwakiem, odludkiem z jakąś fobią czystości, ale jednocześnie jest oszustem, kantując na aukcjach prowadzonych przez siebie, kupując taniej obrazy. 
Nie jestem kobietą, więc faceci mnie nie kręcą, ha ha. 
film niesie ze sobą takie np. przesłanie, że nawet zdziwaczałego oszusta można oszukać i wpędzić w depresję. Zakończenie filmu byłoby lepsze, jakby Koneser odnalazł złodziei i ich ukarał. 
Dobrze grała Karlica, która była bystra i dobrze wiedziała, po co wynajmują oszuści od niej willę. 
Muzyka była dobrym tłem dla filmu, ale żeby mnie powaliła, to nie poczułem. Audiodeskrypcja spełniła bardzo dobrze swoje zadanie, pomagała szczególnie w opisach obrazów i innych przedmiotów, bez niej bym nie wiedział, co przedstawiają. 

Opinia z dnia 19 maja napisana przez panią Beatę W.

Z przyjemnością obejrzałam to dzieło. Dostarczyło mi wielu różnych emocji, od zaciekawienia, przez wzruszenie aż do złości.
Lubię tego typu kino. Mam jednak kilka zastrzeżeń do samej audiodeskrypcji.
Otóż prócz informacji, że czytał ją Mariusz Pogonowski, nie było wiadomo, kto ją stworzył. Autor jednak niezgodnie z zasadą języka polskiego ponad sześciokrotnie używa w niewłaściwym połączeniu odmiany "łyk". Przykłady: "upił łyka wina", podczas gdy upija się (kogo? co?) łyk wina.
Zdezorientowana byłam i do tej pory nie wiem, czy wybranka konesera miała długie ciemne czy blond włosy? Wydaje mi się, że raz było tak określone, a potem bohater pyta o blondynkę. Niejasna dla mnie była też scena kąpieli w wannie, trudno było się zorientować, kto siedzi na stołku obok wanny a kto się kąpie. Uważam też, że przy lektorze męskim głosem odczytującym dialogi, tekst audiodeskrypcji powinien być odczytywany dla lepszego kontrastu głosem kobiecym. To tyle moich wrażeń i uwag na gorąco po obejrzeniu tej ciekawej produkcji kinowej.

Opinia z dnia 19 maja napisana przez państwo Marię i Zbigniewa N.

„Koneser” jest filmem przewrotnym, nic nie jest tym, czym się na pozór wydaje. I tyle w nim interesujących wątków ubocznych. Mamy więc mistrza światowej renomy konesera sztuki, znanego i rozchwytywanego licytatora. Stary (Oldman) Virgil w wyniku twardego wychowania i głębokich urazów psychicznych ucieka w świat obrazów i artystów, którym poświęca życie. (Ale o tym dowiadujemy się w trakcie fabuły.) To doświadczenie, a także niesłychana inteligencja, dzięki której zdobywa wybitne wykształcenie, upoważnia go (naturalnie we własnych oczach) do bycia lepszym ponad zwykłych zjadaczy chleba, ponad otoczenie. Jego jedynymi znajomymi bywają ci, którzy są do czegoś potrzebni. Pozostałymi ludźmi gardzi, a wręcz się ich brzydzi. Stroni także od kobiet, bo ich nie rozumie. Symbolem unikania, zbrukania przez świat są wszechobecne rękawiczki. 
Virgil bezbłędnie rozpoznaje fałszerstwo w sztuce, co nie przeszkadza mu być także oszustem. Swoją niewiarygodną kolekcję zdobywa na drodze szwindli i kradzieży. Wykorzystując pozycję eksperta, licytuje tanio to, co jest bezcenne, i zakupuje następnie poprzez wspólnika. To postać wysoce antypatyczna, samotnik i narcyz, farbujący siwe włosy, aby zaczarować upływający czas. Jego kompetencje są godne podziwu, ale charakter jest wręcz koszmarny. 
I oto jako Doux et machina pojawia się tajemniczy głos Claire, kobiety, dla której bohater będzie gotów zrobić wszystko, gdyż okaże się ona ucieleśnieniem jego marzeń. Claire okazuje się jeszcze bardziej niedostępna dla innych niż on sam. Tajemnicza klientka  jest mistrzem psychomanipulacji. To prawie żywa instrukcja Grey’a „Kobiety są z Wenus, mężczyźni są z Marsa”. Umiejętnie pociąga ku sobie, by za chwilę odepchnąć budząc tym samym chęć złamania oporu. Wreszcie pozwala się „obłaskawić” stając się  ożywionym egzemplarzem z jego kolekcjonerskich obrazów. W wyniku kunsztownej manipulacji Virgil nawet nie zauważa jak daje się głęboko wciągnąć w narzuconą grę i ulega sterowanej przemianie, jakiej się sam nie spodziewał. Staje się ludzki, doświadcza emocji. Przestaje kontrolować siebie. Otwiera się na innych i ich sugestie. I wtedy z zaskoczenia nagle traci wszystko. Zostaje haniebnie oszukany przez - zdaje się - najbliższych mu ludzi. I może dobrze się stało, że reżyser poszedł tym tropem, gdyż w innym przypadku byłoby zbyt piękne aby być prawdziwe. A przecież nie o bajkę tutaj chodzi.
„Koneser” jest filmem o ogromnej, choć głęboko skrywanej  potrzebie miłości, a zarazem o kompletnym jej braku. O krzywdzie, po której trudno się podnieść, ale też o genialnej wprost intrydze. Jeśli pozwolisz sobie na odkrycie miękkiego wnętrza, zostaniesz zniszczony i upokorzony - zdaje się brzmieć główna idea obrazu. Mądry okazuje się w sumie wystrychniętym głupcem, a jego uczucia brutalnie zniszczone. Czy Virgil zasłużył na tak dotkliwe upokorzenie, czy była to zbyt bolesna kara? Patrzył, ale nie dostrzegał? Patrzyliśmy i my na kolejne sceny i nie dostrzegaliśmy nadchodzącej klęski bohatera. 
Wieloznaczna jest scena w kawiarni pełnej zębatych kół i poruszających się mechanizmów, gdzie Virgil przy dwóch nakryciach czeka..... czeka.....
Film uważamy za dobre studium psychologiczne. Piękno serca okazuje się być farsą. A to nie budzi nadziei. 
I uwagi techniczne. Sama audiodeskrypcja na ogół współgra z warstwą wizualną. Lekkie rozbawienie budzi czasami język przekazu. To kręcenie głową na boki (a można inaczej), te wszechobecne dynamicznie i podobne językowe niezręczności. A przecież p. Marcin jest wrażliwym twórcą skryptów AD. 

Opinia z dnia 20 maja napisana przez panią Barbarę W i pana Mieczysława K.

1. „Koneser” jest filmem w moim, naszym typie. Tło: czyli antyki,  obrazy zawsze nas urzekały. Zaś główni bohaterowie, to osoby wyjątkowe, zarówno z charakteru i talentu. To nie jest zwykły melodramat, o nie. Taka miłość rzadko się zdarza, mamy na myśli miłość prawdziwego konesera w podeszłym wieku, do młodej kobiety z zaburzeniami psychicznymi.
2. Na pewno nie dziwak. Starszy pan, mający swoje zainteresowania, hobby, pasje, oddany swojej pracy, perfekcjonista. Nadmierny pedantyzm za bardzo nie przeszkadzał mu w życiu. Postać wyróżniająca się lecz nieszkodliwa. 
3. Bliższy kontakt czemu nie. Widać, że to człowiek mądry, inteligentny, szarmancki, lubiący piękno. Można by było się od niego wiele nauczyć. 
Jego pedantyzm w naszej znajomości na pewno nie przeszkadzałby nam.
4. Jak dla nas to niesie kilka przesłań. 
- Mieć ograniczone zaufanie zarówno do partnera, partnerki jak i do przyjaciół. 
- Miłość zdarza się w każdym wieku i różnym ludziom. 
- Życie ma się tylko jedno i od nas zależy jak go przeżyjemy.
5. Zakończenie? Romantyczne. Czekać, prawie że wpatrywać się w jedno miejsce z nadzieją, że ukochana osoba wróci, że ją zobaczy.
Zakrawa to wręcz na chorobę psychiczną.
6. Nam zdecydowanie przypadła do gustu postać Virgila Oldmana.
V. Oldman przedstawiał z jednej strony człowieka surowego, z zasadami, a z drugiej strony wrażliwego, zakochanego mężczyznę. Zapewne nie jest łatwo pogodzić te dwie role.
7. Muzyka w tym filmie była wspaniała, zniewalająca, odzwierciedlała nastroje toczącej się akcji. Wspaniale dopasowana do tego filmu.
8. Co do audiodeskrypcji nie mamy żadnych zastrzeżeń.

Opinia z dnia 21 maja napisana przez panią Lidię P.

W zasadzie nie wiem jak mam opisać wrażenia z tego filmu. Fabuła jest pozornie (ale tylko pozornie) tradycyjna. Spotyka się dwoje podobnych do siebie ludzi. Podobni są do siebie wewnętrznie. Obydwoje nie lubią kontaktów z innymi ludźmi. Ona wręcz chorobliwie ich unika. Kontaktują się przez telefon i przez ścianę. Ona go obserwuje przez zamaskowany otwór w mozaice, on tylko słyszy pełen emocji głos. Oldman, właściciel domu aukcyjnego umiejętnie zachęcany przez tajemniczą klientkę osobiście podejmie się wyceny jej rodowej spuścizny. Jest zaintrygowany nie tyle majątkiem do oszacowania, ile zagadkowym głosem, zaintrygowany narzuconym mu sposobem kontaktu z właścicielką. To, że podejmuje grę, jest na tyle zaskakujące, ponieważ na co dzień zawsze w rękawiczkach obawiający się zarazków, który nawet w restauracji ma własną zastawę. Virgil żyje samotnie, w swoim świecie, unikając kobiet, bo ich nie rozumie. Ale ten koneser dzieł sztuki tak do końca nie jest czysty. Robi niezły interes na gromadzeniu dzieł sztuki nabywanych po zaniżonych cenach. I gdy wreszcie po dramatycznych zdarzeniach Virgil spotyka Claire, jest ona dla niego jeszcze jednym dziełem sztuki.
Ale wszystko okazuje się fałszerstwem i to precyzyjnie zaplanowanym. Kiedy bohater otwiera się na miłość, tak przekonywująco mu podaną niemal na tacy, jego świat brutalnie zostaje zburzony. I to nie tylko z powodu materialnej straty jaką jest zuchwała kradzież cennej kolekcji kobiecych portretów, ale przede wszystkim zniszczenia wiary w ludzi i nadziei. Pozostaje samotne czekanie wplecione w symbol upływającego czasu zawarte we wszechobecnych kawiarnianych mechanizmach, wahadłach i kołach zębatych.
Uwagi warsztatowe. Osoby widzące czy widzące słabiej bez trudu zorientują się w nagłych zmianach kadru, ja miałam kłopot z „przeskakującymi” scenami. Warto w przyszłości zastanowić się nad podpowiedzią w audiodeskrypcji  typu „zmiana scenerii”.

Opinia z dnia 21 maja napisana przez pana Mariusza K.

Ja jako oglądacz filmów nie jestem ekspertem, ale z galerii filmów Giuseppe Tornatore „Koneser” oferuje nową jakość. Wcześniej oglądane przeze mnie filmy miały klasycznego narratora i pozwalały mi na obrazową podróż przez ludzką historię. „Koneser” to literacki podmiot liryczny i to pierwsza różnica. Druga to 
czasoprzestrzeń, reżyser dotychczas był wierny Sycylii, Włochom. Teraz niby też mam Italię, w której przeważa jednak zunifikowany wzór emocji. 
Zabiegi te sprawiają, iż dostałem jako widz fenomenalny zestaw, który określiłbym jako wyrafinowaną sensację lub thriller, który łączy konwencję Hollywood z europejskim egocentryzmem.
Virgil Oldman to może być dojrzały Toto lub Renato, którego skrywane pragnienia doprowadzają do alienacji w pożądaniu miłości. Może te portrety kobiet to różne oblicza Maleny?
Podziwiam kreatywność twórcy za elastyczne czerpania z mainstreamu przy zachowaniu autorskiej formy przekazu własnego dorobku artystycznego. Jeśli jeszcze ktoś nie poznał „Konesera”,  to musi to zrobić koniecznie. 
Nie potrafię być ani obiektywny, ani subiektywny co do oceny powabu Virgila. Pan Geoffrey Rush jest jednym z moich ulubieńców i nie z tytułu powierzchowności, lecz twórczego wkładu w odgrywane postacie. W omawianym filmie metamorficzna podróż Oldmana od dumy przez uprzedzenia do normalności nabrała, dzięki pracy aktora, formę wywracania marynarki gustownego garnituru podszewką na wierzch. Role pana Geoffrey’a mają ten element pychy podszytej słabością ludzkich marzeń.
Czyż można nie kochać Virgila?
Film to nie zawsze jest życie, ale w obrazie „Konesera” zauważam przesłanie, które jest algorytmem wpisanym w filmografię pana Tornatore. Życie nie jest po to aby się go bać, trzeba żyć na miarę własnych możliwości. Powtarzalność scen z życia na ziemi przysłania jego sens i bardzo dobrze, że ktoś potrafi mi o tym przypominać w pięknych filmach, książkach czy muzyce.
Ennio Morricone wyposaża kino w piękną broń, która nie zabija, nie rani, nie okalecza, ale wzrusza. Czyż tak piękna przyjaźń reżysera z kompozytorem nie mogłaby być inspiracją do kolejnego filmu?
Przez cały film główny bohater zbiera trybiki maszyny, która była i jest odwiecznym marzeniem o formie, istocie doskonałej, która nie istnieje. Poszukiwania te stały się osią dla zdarzeń w filmie, a w konsekwencji tłem ostatniej sceny.
Reżyser bezwzględnie i bardzo sugestywnie wskazał mi wartość bezwzględną – czas.
I na całe szczęście czas jest bezwzględny jak podatki dla podatnika.  
I już kończąc przynudzanie jeszcze o audiodeskrypcji. Narzędzie to jeszcze młode i dzięki pracy wielu ludzi nieustannie się rozwijające. W przypadku filmu „Koneser” doceniam bardzo dobre zgranie ścieżki dialogu z opisem, słuszne i logiczne postrzeganie oraz ogromny wysiłek lektora. W prawdziwej galopadzie określeń chwytałem i nadążałem za komunikatami.

Opinia z dnia 21 maja napisana przez panią Beatę K.

Film „Koneser” bardzo mi się podobał.
Tak właściwie to jest to film o genialnej sztuce manipulacji drugim człowiekiem.  Nasz tytułowy koneser to bardzo ustabilizowany i restrykcyjnie przestrzegający swoich zasad stary kawaler. Bardzo obrazowo pokazuje to scena w restauracji, gdzie za wcześnie postawiono mu ciasto urodzinowe. I wydawałoby się, że nic i nikt nie jest już w stanie go zmienić.
A jednak!!!
Młoda bardzo tajemnicza właścicielka starego domu roztoczyła nad nim taki urok, że Virgil stracił dla niej zupełnie głowę, swą czujność o bezpieczeństwo dorobku swego życia.
Myślę, że te chwile z "żywą" kobietą dały mu więcej niż lata spędzone na fotelu przed kolekcją obrazów z portretami kobiet.
Co do zakończenia to napięcie w filmie tak narastało, że czuło się "w powietrzu", że coś się stanie, a pomimo wszystko zaskoczyło.
Dopełnieniem tego filmu jest jak zwykle świetna muzyka Ennio Morricone.
Bardzo podobała mi się również audiodeskrypcja w wykonaniu Mariusza Pogonowskiego.

Opinia z dnia 21 maja napisana przez panią Justynę M.

Pozwolę sobie na małą dygresję na temat gatunku zwanego melodramatem. O ile o samym „Koneserze” wspomnę w weekend dokładniej, bo muszę sobie mocno odświeżyć ten film... Tak ostatnio nie mam czasu się zabierać jako pierwsza do filmów, ale jak już się zabiorę to mam nadzieję skorzysta się.
Ten film miałam okazję oglądać na festiwalu i nie wpadłabym na to, że to melodramat. Było już dość późno, a ten film wymaga uwagi, więc pewnie pewne rzeczy przeoczyłam. Jednak przyjaźń bogatego kolekcjonera obrazów, handlującego podróbkami obrazów mistrzów i jego miłość to trudno o melodramat.
W melodramacie, owszem happy endu nie ma, ale z reguły spotykają się dwie osoby z różnych warstw społecznych i choć chcą być razem, nie mogą. Los (wojna, katastrofa morska, inny status społeczny itp.) rozdziela szczerze kochających się bohaterów. Taki „Titanic” Jamesa Camerona to chyba inna relacja zakochanych, choć też tam były obrazy... 
Nie ma tam mowy o tym, że facet to oszust, a dziewczyna udaje biedną i sama go oszukuje. Natomiast, co może być wariacją na temat poetyki melodramatu – ten smutek, ta przygniatająca obfitująca w zegary knajpa, albo to szukanie ideału w miłości. Na obrazach Konesera były głównie postacie kobiet z klasyki malarstwa (i tu przepraszam, muszę sobie odświeżyć film!)... bo na podstawie tych prac mistrzów, może coś uszczubnę do fabuły...
Podaję taki kontrastowy film jak „Titanic”, ale równie dobrze mogę wrzucić klasyczną oglądaną przez nas „Casablankę” czy legendarne przecież „Przeminęło z wiatrem”. Film zresztą pod względem oglądalności, pobił dopiero wspomniany „Titanic”. Chyba zatopił, lepiej już było powiedzieć... W każdym bądź razie, jeśli „Koneser” to melodramat, to nie w czystej postaci, bardziej kryminał, a może i kino autorskie – żaglujące klasycznymi gatunkami. To na razie tyle z mojej wypowiedzi – odwołuję się do wiedzy moderatorki. Justa... nie wie wszystkiego :) ... ale się jeszcze odezwie!

Opinia z dnia 21 maja napisana przez pana Józefa L.

	Film G. Tornatore „Koneser” to według mnie ciekawy i przejmujący obraz podejmujący problematykę ludzkich przeżyć. Jest to wyjątkowy film.  Duże wrażenie zrobiła na mnie gra aktorska Geofreya Rusha jako Virgila Oldmana. 
Główny bohater, Oldman, to wybitny znawca dzieł sztuki. Jeszcze nie zdarzyło mu się, żeby ktoś zdołał go oszukać.  Zgromadził majątek kolekcjonując obrazy przedstawiające kobiety z różnych epok. Pomimo bogactwa i wieku nie zdołał z nikim się zaprzyjaźnić. Był samotnikiem. Kiedy poznał piękną i młodą Claire zakochał się bez pamięci. Nie spodziewał się, że dziewczyna może udawać. Claire zaplanowała, że go uwiedzie i rozkocha. Wraz 
z przyjaciółmi chcieli go okraść. Podczas jego nieobecności wynieśli z jego domu całą kolekcję jego ukochanych portretów kobiet. Oldman boleśnie przekonał się, że wszystko można sfałszować tak, że on tego nie rozpozna.
Duże wrażenie zrobiła muzyka, która była właściwie dobrana do akcji filmu. Audiodeskrypcja w kilku miejscach nie spełniała swojej roli.

Opinia z dnia 21 maja napisana przez panią Renatę P.

Film nie zrobił na mnie porywającego wrażenia, ale warto go obejrzeć, ze względu na ciekawe studium psychologiczne i socjologiczne bohaterów melodramatu.
Virgil Oldman jest pasjonatem sztuki i to czyni go interesującym człowiekiem. 
Z dużym zaciekawieniem poznawałabym jego świat, stopniowo odkrywając jego tajemnice. Główni bohaterowie pragną miłości – uczą się dawać ją i brać od siebie nawzajem. W filmie miłość porównana jest do dzieła sztuki. Jeden z bohaterów mówi, że: „Uczucia są jak dzieła sztuki, można je fałszować…”, ale „…W każdym fałszerstwie jest coś autentycznego…”, ponieważ odkrywamy cząstkę siebie. 
Zakończenie filmu skłoniło mnie do refleksji, ponieważ ma symboliczny charakter. Są to ludzie siedzący w restauracji pełnej tykających zegarów, które przypominają o upływie czasu, a życie toczy się dalej. 
Muzyka Ennio Morricone znakomicie komponuje się w fabułę filmu. Lubię słuchać utworów tego kompozytora, mam kilka jego płyt, do których czasami wracam.
Audiodeskrypcja jest doskonałym dopełnieniem filmu, bardzo dobrze czytana przez lubianego przeze mnie aktora – Mariusza Pogonowskiego.
Bardzo dziękuję za udostępnienie filmu.

Opinia z dnia 22 maja napisana przez panią Krystynę K.

Faktycznie ciekawy film i ta atmosfera licytacji, wysmakowanych wnętrz... Widz może się poczuć jak na salonach elity kulturalnej, ociekającej dużymi pieniędzmi. Wątek romansowy oryginalny, zaskakujący. Bogaci to jednak na każdy niemal kaprys mogą sobie pozwolić. Morricone jak zawsze, niezawodny! Chwilami miałam wrażenie, że słyszę te dźwięki gdzieś z daleka, zza swojego okna. Tylko, chyba nie dorosłam do takich więcej ambitnych filmów, bo nie bardzo kojarzę, co się w końcu stało z Claire. Aha, jeszcze jedno: interesujący jest również motyw z pradawnym androidem i jego związek z tajemniczą willą.

Opinia z dnia 22 maja napisana przez pana Grzegorza B.

Film „Koneser” jest bardzo dobrym filmem. Polecam obejrzenie. Tytułowy Koneser jest nudnym dziwakiem, z którym chyba mało kto chciałby nawiązać bliższy kontakt, nawet jego współpracownicy. Wydaje mu się, że panuje nad wszystkim i wszystko ma pod kontrolą. Wszystko zaplanowane w najdrobniejszych szczegółach. Jednak życie jest nieprzewidywalne. Virgil Oldman staje w sytuacjach, które powodują początkowo zaciekawienie. Zaskakujące jest zakończenie. Nie spodziewałem się takiego obrotu
sprawy. W trakcie filmu zmienia się i to tak bardzo, że z panującego nad wszystkim człowieka staje się bezwolną marionetką Claire. Przełamuje własne fobie (noszenie rękawiczek) i daje się ponieść uczuciom, co kończy się dla niego katastrofą.
Jeśli chodzi o audiodeskrypcję, to myślę, że spełniła ona dobrze swoje zadanie. Nawet powiedziałbym, że jest rewelacyjna. Opisy nie zakłócają dialogu i są bardzo dobre.

Opinia z dnia 22 maja napisana przez panią Krystynę W.

Mimo, że widziałam już „Konesera” na Festiwalu w Płocku, czekałam na jego dostawę niecierpliwie. Jest to, wg mnie, jeden z najlepszych filmów. Pod wieloma względami: fabuły wcale nie banalnej, świetnej gry aktorskiej, pięknych obrazów i widoków, wspaniałej muzyki.  Ale głównie wątków psychologicznych ujętych w oryginalny, niejednoznaczny sposób. Czy Virgil Oldman jest postacią pozytywną? No cóż - nie bardzo. Czy może się podobać? Tak. Każdy jest produktem swoich czasów i odebranego wychowania. Virgil w nieuczciwym gromadzeniu portretów kobiet, przesadnej dbałości o higienę i wygląd szukał życiowego zadowolenia. Może nawet sensu. Nie umiał inaczej i bał się ewentualnego odrzucenia. Do czasu, gdy jako dojrzały mężczyzna zakochał się. Bo jego uczucie było autentyczne i zawód, jakiego doznał, porażający. Myślę, że jego wyjazd do Pragi jest próbą spotkania Claire. Ale nie po to, by odzyskać obrazy.

Opinia z dnia 23 maja napisana przez panią Agnieszkę P.

Obejrzałam film „Koneser” z wielkim zaciekawieniem, nie było tutaj czasu na nudę. Według mnie to jeden z bardziej interesujących filmów, akcja toczyła się szybko i emocjonująco, film trzyma widza w napięciu do samego końca (zresztą zaskakującego!). Mimo iż przesłanie filmu nie napawa optymizmem i pokazuje, że dosłownie wszystko można sfałszować, łącznie z uczuciami, to jednak po obejrzeniu filmu  w głowie pozostaje piękne uczucie jakie narodziło się między osamotnionym Oldmanem a atrakcyjną Claire, zapełniając pustkę w życiu emocjonalnym głównego bohatera. Jak najbardziej polecam ten błyskotliwy film, który warto zobaczyć.
Tytułowy Koneser jest pozytywną postacią brawurowo zagraną przez Rusha. Jest bardzo wyrazisty i ogląda się go z wielkim zaciekawieniem. 
Virgil Oldman jest interesującym i inteligentnym mężczyzną i zapewne może podobać się kobietom. Claire nie przeszkadzała różnica wieku jaka ich dzieliła. Dla mnie jednak byłaby to bariera nie do pokonania mimo ciekawej osobowości.
Myślę, że Virgil Oldman będący nieocenionym znawcą sztuki, „poległ” na polu miłości. Nie był w stanie zapanować nad uczuciem jakie go spotkało, a tym bardziej przewidzieć jego skutków. Takie prawdziwe uczucie (nie licząc tych z kobietami na obrazach) spotkało go po raz pierwszy. Stał się wobec niego nieporadny, a jednocześnie bardzo szczęśliwy. Stracił wiele wartości materialnych, ale przeżył coś co na pewno odmieniło jego puste i osamotnione życie – wielką, pierwszą miłość. Będzie ją wspominał do końca życia. Mimo wielu podłości jakich doznał na zakończenie od Claire, miłość ta pozostała w nim niezwyciężona. Nie szukał zemsty a wręcz przeciwnie, rozkoszował się przeżytymi chwilami. 
Zakończenie filmu było nieprzewidywalne i zaskakujące. Można tutaj utożsamiać się z dramatem człowieka, który jest bardzo wyraźny. Po zakończeniu filmu czuje się niedosyt, dlaczego tak akurat się to musiało skończyć…
Najbardziej wyrazistym aktorem był Rush, zagrał perfekcyjnie, dopracował każdy detal, sposób poruszania się i bycia. Ciekawie zagrał również Sturgess postać Roberta – zdolnego i przystojnego konstruktora łamiącego serca kobiet.  
Muzyka Ennio Morricone w filmie brzmi wybornie. Bardzo dobrze wpisała się w tło filmu. 
Audiodeskrypcja bardzo dobrze spełniła swoją rolę, doskonale opisała wszystko co było przedstawiane w filmie, bardzo pomagała w odbiorze obrazu. 

Opinia z dnia 23 maja napisana przez panią Magdalenę Sz.

Oj to prawda, że film trzeba obejrzeć z dużą uwagą, by z niego czegoś się dowiedzieć. Ja obejrzę chyba jeszcze raz, gdyż mam niemały problem, by się czasami podczas oglądania filmu skupić na tym co w filmie się dzieje. Audiodeskrypcja była dobra i to plus, bo pewnie bez niej trudniej byłoby mi się na filmie skupić. Przeraził mnie moment, kiedy obraz runął na podłogę i się rozbiło szkło. Tak było mi szkoda tego obrazu i czyjejś pracy w niego włożonej. Nie wiem czy było to zrobione z zamiarem zniszczenia obrazu, czy po prostu wypadł z rąk mężczyzny. Muzyka dobrana do filmu, choć momentami odniosłam wrażenie, że za chwilę coś się wydarzy tragicznego, gdyż taki oddźwięk nadawała muzyka. Być może że to tylko ja miałam takie odczucia. Kto wie, jak kolejny raz obejrzę, to możliwe, że coś jeszcze wychwycę. 

Opinia z dnia 24 maja napisana przez panią Annę Ch.

Po raz pierwszy oglądałam film "Koneser" na ubiegłorocznym Festiwalu w Płocku i mówiąc szczerze przyjemnie mi się ten film oglądało. Zainteresował mnie w miarę rozwijania się akcji. Uważam, że mogłabym ten film polecić znajomym. Oczywiście ile ludzi tyle gustów i każdy ma swój ulubiony gatunek filmowy, ale uważam, że ten film warty jest obejrzenia. Moim zdaniem ten film może być ostrzeżeniem, by nie ufać do końca nawet w miłości, bo może okazać się ona fałszywa. Co niektórzy na pewno nie zgodzą się ze mną, ale ja tak to właśnie odebrałam. A co najciekawsze to zgadzam się z tym, bo na początku każdej miłości jest pięknie, ale z biegiem czasu często okazuje się, że ukochana osoba sprawiła nam zawód. Tak było w przypadku Virgila. Główny bohater bał się zaufać ludziom, a gdy w końcu zaufał Claire, to ta go zawiodła. Myślę, że gdyby nie uknuta intryga z chorobą Claire to Virgil nie zdołałby jej zaufać. On z dystansem podchodził do ludzi. Z jednej strony nie dziwię się mu, bo towarzystwo w jakim się obracał lepiej traktować z dystansem. Prowadził własną firmę licytacyjną. Był dobry w tym co robił, co mogło wzbudzać zazdrość nie tylko w kolegach po fachu. Co mi się w Virgilu nie podobało, to jego machlojki i przekręty z dziełami sztuki. Dla własnych korzyści wprowadzał licytujących w błąd. To nie było fair. Za to pewnie go spotkało takie przykre rozczarowanie - okradziono i jego, a na domiar szczęścia maczała w tym palce kobieta, dla której gotów był poświęcić tak wiele. Zaproponował jej nawet wspólne zamieszkanie i to go zgubiło...
Wizualnie nie mogę ocenić wyglądu Virgila, ponieważ jestem osobą całkowicie niewidomą. Co do jego charakteru -to nie wiem czy chciałabym przebywać w związku z takim mężczyzną. Virgil miał swoje dziwactwa, np. z rękawiczkami. Ale miał też i dobre strony - chciał pomóc Claire, wiedząc, że jest ona chora. Nie wiedział tylko, iż było to oszustwo. Bardzo to przeżył, aż wylądował w szpitalu. Nie zgłosił jednak tej sprawy na Policję ze względu po części na uczucie jakim obdarzył Claire. Ja myślę, że on ją szczerze pokochał, bo nawet pod koniec filmu pojechał do Pragi - ulubionego miasta ukochanej i odnalazł jej ulubioną restaurację. Kelnerowi nawet powiedział, że czeka na kogoś i ten położył drugie nakrycie... Oglądając film miałam nadzieję, że Claire w końcu się pojawi i będzie happy end. Tak się jednak nie stało i to mnie rozczarowało. Myślę, że mężczyzna wybaczyłby wszystko swojej ukochanej. Zawiedli go wszyscy - Claire, Robert, Sara, Bill. To musiało być wstrząsające dla niego! Zginęły jego ukochane portrety i akty kobiet, które kolekcjonował latami i był z nimi bardzo związany. Toteż zabolało go bardzo ich zniknięcie. Na dodatek dowiedział się, że to właśnie Robert wynajmował od dwóch lat Dom, którego myślał, że właścicielką jest jego ukochana. A to blondynka, karlica - Claire była właścicielką domu. To właśnie ta postać wzbudziła moją sympatię. A dlaczego? Chyba dlatego, że była bezstronna, uczciwa i miała dobre serce. Wezwała pogotowie, gdy napadnięto Virgila. 
Co do muzyki to była odpowiednia do tematyki filmu. Ja osobiście na co dzień nie słucham tego typu muzyki. 
A co do audiodeskrypcji to zabrakło mi szczegółowszych opisów sztuki. Wiem, że czas pomiędzy dialogami był ograniczony, ale w kilku scenach można było wcisnąć kilka szczegółowszych opisów. Czułam ich niedosyt. A w końcu w tym filmie było ich trochę. Osoba, która jest niewidoma, chciałaby znać więcej szczegółów. Osoby widzące chociaż trochę mogły te dzieła zobaczyć, a niewidomi opierali się tylko na skąpym opisie.

Opinia z dnia 24 maja napisana przez panią Justynę M.

Po odświeżeniu sobie fabuły „Konesera” czas na kilka refleksji. Nie mam zamiaru tutaj opowiadać o fabule, bo skupiałam się na detalach, a nie na akcji i nawet właściwie oglądałam kilka scen po kilka razy, przyglądając się temu, co niby grało, bardziej scenografii, niż aktorom. 
ZATEM NAJPIERW PARę DETALI:
1. Wszystkie kobiety z sekretnego pokoiku to szatynki, (no może się parę rudych trafiło, ale wszystkie ciemnookie) i z bardzo wyeksponowanymi detalami – czyli piersi i długie szyje. Większość dam ma szaty z Renesansu. Szukałam czy w kolekcji maniaka sztuki i przekrętów była „Dama z łasiczką”, ale się zawiodłam. Ale była inna podobna z tą charakterystyczną fryzurką od naszej Mona Lisy. 
2. Kobiety jak AD podaje miały wzrok skierowany na Konesera. Potwierdzam. 
3. Koneser zawsze ma na sobie rękawiczki, dopóki nie oszalał i nawet białe chusteczki, które „odseparowywały” go od telefonu czy krat w wilii, która niby miała należeć do jego ukochanej. Takie zachowanie przypominało mi reakcje żydowskiego kapłana, jak tamten nie miał zamiaru dotykać kobiecych dłoni – odsyłam do filmu, który był i w IKFON. To „Skrzypek na dachu” Normana Jewisona. Virgil Oldman nie dość, że zachowuje się jak rabin, który brzydzi się dotykać pewnych rzeczy, to na dodatek ma ciekawe dane osobowe: Virgil to imię niewątpliwie pochodzące od słowa „czysty”, Oldman to po prostu „stary człowiek”. Niby w radach dla scenarzystów hollywoodzkich piszą: „nazywaj bohatera tak, aby nie wywołać śmiechu”, a tu proszę sarkastyczne dane personalne. Zwłaszcza jak się popatrzy na przemianę w biednego staruszka na wózku w szpitalu, który nie miał już ani rękawiczek ani farby na główce... W sumie to smutne – jak z niezależnego perfekcjonisty... stopniowo tworzy się wrak człowieka. 
4. Z filmem kojarzy się też mechanizm zegara, rozbitego miernika czasu w postaci kół zębatych. Zegar w ruinie jest na jednym obrazie o ile nazwanym wierność, a potem te same kółeczka w piwnicy i w czeskiej knajpce? Czy ten zegar nie powinien być ostrzeżeniem?
Zegar jest bezduszny – podpowiada mi piosenkarka Edyta Bartosiewicz: „Ten zegar jest całkiem bezduszny. Nie zna litości, nie wie co to jest ból„...
TERAZ NADSZEDŁ CZAS NA REFLEKSJE: 
Tematem filmu jest fałszerstwo i teraz parafrazując słowa siwego staruszka, kumpla fałszerza od naszego Konesera: „uczucia można spałaszować jak obraz, podobnie chorobę czy fakt wyzdrowienia”. Niby nie powinno być żal Virgila, bo on to przecież kawał niezłego cwaniaczka, jak to łatwo podsumowała jedna dama na aukcji, ale coś trąca? Pomijając już kwestię wkurzającego androida. To zatrzymam się nad obrazem jednej z szesnastowiecznych fałszerek. W czym miał być gorszy ten obrazek z literą fał w oku od podróbki faceta, który mógł się rzekomo podpisać na płótnie? Jaka kobieta – to od razu – mały obraz warty już pół ceny od niby innego. Wiem, to takie feministyczne. Po drugie – co to znaczy koneser? Fajna scena ze świeczką w torciku z renesansowego przepisu, pali się, wypala i tylko sensacja. „Koneser” to oczywiście obok innego tytułu „Wielkie Piękno” refleksja nad tym, co to znaczy piękno. Zdumiewające, że babka o typie urody z płócien Virgila od razu miesza mu w głowie, a facet nigdy nie zastanawia się nad etyką sprzedając ludziom podróbki. Tylko szkoda tego kumpla z siwą bródką, oj biedak musiał się napracować!
Podsumowując – czy sztuka nie jest już oszustwem, która stara się pokazać nieuchwytne emocje? I czy słowa fałszerza można nawet odnieść do oryginalnych prac Leonarda da Vinci? Kwestia podróbek w tym przypadku jest jak pytanie, co było pierwsze „kura czy jajko”. Jakoby da powiedzieć się cokolwiek i na jeden i drugi fakt. Najpierw była kura, bo ona zniosła jajo, nie, najpierw było jajo i z niego wylęgła się kura, albo było osobno jajo i kura, tylko z jaja zrobiono jajecznicę, a kurę wrzucili do prehistorycznej mikrofalówki!? Niby to głupie – ale czy nie takie mieszane odczucia ma się na koniec seansu tego filmu? 
I tymi słowami wbijam kij w mrowisko :) Ten film na mnie dziwnie działa :)

Opinia z dnia 25 maja napisana przez panią Sylwię S.

Bardzo dziękuję za przesłanie mi filmu "Koneser". Film bardzo mi się podobał. Pasja głównego bohatera była naprawdę piękna. Dzięki znawstwu i doświadczeniu mógł w swej kolekcji mieć najpiękniejsze perełki malarstwa. Generalnie mogliśmy zobaczyć, że zbierał wyłącznie obrazy z kobietami. Być może w ten sposób chciał zapełnić pustkę, która go otaczała. Wszystko płynęło jak najlepsza sielanka. Jednak nieznajoma milionerka kusiła i cóż, wszystko popsuła. Naprawdę film wspaniały. Oglądałam go z wielką przyjemnością. Uważam że audiodeskrypcja tego filmu była naprawdę bardzo dobra. Wszystkie opisy  bardzo dokładne. Naprawdę  osoba audiodeskrybująca zrobiła świetną pracę. 

Opinia z dnia 25 maja napisana przez pana Zbigniewa G.

„Koneser” to bardzo interesujący obraz. Jego oglądanie wymaga ciągłej uwagi i skupienia. Momentami opisy z audiodeskrypcji są niesamowicie poprzeplatane tekstami lektora. W kilku momentach audiodeskrypcja wchodziła nieco ciszej niż lektor – odniosłem wrażenie, że momentami treści były maksymalnie „upakowane”. Doskonale rozumiem, że dialogi bohaterów oraz zmiany scen nie pozostawiały zbyt wiele czasu na dołączenie audiodeskrypcji, a bez niej film stałby się dla mnie zupełnie niezrozumiały. Moim zdaniem audiodeskrypcja dobrze spełniła swoje zadanie. Może niezłym pomysłem byłoby rozdzielenie: lektor – głos męski, audiodeskrypcja – kobiecy lub odwrotnie. Widziałem wcześniej kilka filmów, gdzie zastosowano takie właśnie rozwiązanie i były dla mnie nieco łatwiejsze w odbiorze. Ale w sumie to jedynie szczegół – nie miałem problemów ze zrozumieniem tego, co działo się na ekranie.
Czy poleciłbym ten film znajomym? Tak, ponieważ to wyjątkowy film. Nie daje się raczej „zaszufladkować” jako typowy kryminał czy melodramat. W jego trakcie o postaciach stopniowo dowiadujemy się dokładnie tyle, ile jest konieczne, by obserwować ich zmianę, uczestniczyć w swego rodzaju grze i wreszcie zostać zupełnie zaskoczonym finałem. 
Muzyka jest moim zdaniem mistrzowską ilustracją opowiedzianej w filmie historii. Świetnie oddaje nastrój, atmosferę, emocje… 
 Zresztą nazwisko tego kompozytora mówi samo za siebie – jest rozpoznawalnym znakiem najwyższej jakości muzyki filmowej.

Opinia z dnia 25 maja napisana przez pana Radosława M.

„Koneser” to bez wątpienia bardzo dobry film, jednak chyba cały jego urok polega na wciągnięciu się bez reszty w tę niesamowitą intrygę, a gdy ogląda się go ponownie znając zakończenie, czegoś zdecydowanie brakuje. Ta ciekawość jak potoczą się losy tej dziwnej relacji jest tym co tworzy ten film i wciąga gdy ogląda się go po raz pierwszy. Osobie, która go nie widziała, zdecydowanie bym go polecił, nie zdradzając oczywiście pod żadnym pozorem zakończenia.
Virgil Oldman to z pewnością nietuzinkowa postać, trochę dziwak, ale co najważniejsze człowiek z wielką pasją i ogromnym talentem. Jak dla mnie jest to postać zdecydowanie pozytywna i nawet trochę było mi go szkoda, że został tak oszukany. Wprawdzie on sam dopuszczał się małych kłamstw, by osiągnąć swój cel, ale nie zasłużył sobie na to co go spotkało.
Myślę, że może on podobać się kobietom, w szczególności że jest on bardzo tajemniczy i prawie nikt nic o nim nie wie, a wydaje mi się, że tacy ludzie przyciągają, zwłaszcza gdy odnoszą sukces. To raczej on sam nie był zainteresowany kobietami do momentu, gdy przyjaciel znający go doskonale postanowił to odpowiednio wykorzystać. 
Uważam, że najważniejszym przesłaniem tego filmu jest zadane w nim pytanie: „czy miłość da się sfałszować” i odpowiedź na nie niestety brzmi: tak. Każdy człowiek, nawet tak ostrożny jak Oldman, jest podatny na manipulację i wystarczy go odpowiednio podejść, by go zaciekawić i wciągnąć w pułapkę, a gdy w grę wchodzą uczucia chyba każdy traci czujność i wierzy w szczere intencje drugiej osoby. Niestety jak to pokazał film nie zawsze warto iść tylko i wyłącznie za głosem serca.
Muzyka w filmie była świetna i doskonale wpasowała się moim zdaniem w klimat dzieł sztuki i ogólnie całego obrazu. 
Audiodeskrypcja również bez zarzutu, bardzo dobrze spełniła swą rolę.
Ogólnie dobrze sobie było przypomnieć ten film patrząc tym razem na niego w zupełnie inny sposób, analizując od samego początku zachowania wszystkich bohaterów pod kątem znanego finału. Nie będąc zaangażowanym w samą historię można było tym razem na chłodno ocenić pomysłowość reżysera na stworzenie tej wciągającej fabuły.

Opinia z dnia 25 maja napisana przez panią Alicję N.

 Wreszcie jest film, na który czekałam z niecierpliwością - „Koneser” w reżyserii Giuseppe Tornatore. Pierwszy raz oglądałam go na Festiwalu w Płocku i przyznaję, że po obejrzeniu pozostał pewien niedosyt. Teraz po lekturze wprowadzenia dołączyło zdumienie, że muzykę do filmu napisał Ennio Morricone. Ta informacja sprawiła, że „odkurzyłam” płyty z utworami tego wspaniałego kompozytora. Postanowiłam także podczas ponownego oglądania filmu zwrócić większą uwagę na oprawę muzyczną. Nareszcie puknęłam w klawisz Enter i ponownie zagłębiłam się w świat sztuki oraz dozowaną stopniowo intrygę.
Kluczową postacią jest Virgil Oldman, który w początkowej fazie wydał mi się dziwakiem. Może właśnie to odczucie sprawiło, że na dłużej zatrzymałam się na pytaniu moderatorki dotyczącym tego bohatera. Czy Virgil Oldman podobał mi się jako mężczyzna? Czy chciałabym nawiązać z nim bliższy kontakt? Facet, który farbuje włosy, wydaje się pozbawiony emocji, oschły, wysztywniony i taki koszmarnie sterylny. Hm, to wszystko zniechęca do niego, ale równocześnie prowokuje, kusi żeby przełamać otaczającą go barierę. W miarę rozwoju fabuły ten obraz ulegał zmianie, poznałam innego Oldmana. Z zafascynowaniem patrzyłam jak Claire drażni, irytuje rzeczoznawcę dzieł sztuki, aby wreszcie obudzić w nim ciekawość, a później uczucia. Doskonała metoda na kogoś, kto nie ulega klasycznemu schematowi. Tajemnicza kobieta, która okazuje się jeszcze bardziej zagubiona i nieszczęśliwa, niż on – oto właściwy klucz do jego serca i umysłu. Ekspert, który oszukuje, kupuje obrazy przez podstawionego człowieka, oj to budzi mieszane uczucia. Przyznaję, że osobowość „podsypana” dynamitem, twardy orzech do zgryzienia. Jednak czyż taka zdobycz nie smakuje znacznie wyborniej? 
Zrobiłoby się pysznie, gdyby nie drobne wątpliwości dotyczące wyglądu naszego bohatera. Chcę, czy nie wyobraźnia stworzyła obraz mężczyzny. Wysoki, szczupły, szpakowaty, elegancko ubrany. Ładniusi taki, ale jakże trywialny. Jednak żeby zdecydować, czy chciałabym bliżej poznać Virgila Oldmana, musiałabym zajrzeć mu głęboko w oczy. A to jest niewykonalne. Jako ekspert postępował nikczemnie, oszukiwał właścicieli obrazów, dzieł sztuki. Tylko dlaczego? W jakim celu zgromadził godną podziwu kolekcję kobiecych portretów?
W miarę rozwoju akcji odkrywałam nowe elementy układanki. Intrygowała mnie postać karlicy. Wydawało się, że odgrywa rolę egzotycznego dziwadła, prawdę ukazała dopiero końcówka filmu.
Zastanowiła mnie także ostatnia scena. Restauracja, w której  Claire ostatni raz była szczęśliwa. Zębatki, koła zegarowego mechanizmu i ogromna ilość tarczy w różnych kształtach i kolorach. Na wszystkich czas biegnie powoli, ale nieubłaganie do przodu. Głowiłam się nad jej znaczeniem. Początkowo interpretowałam ją zbyt dosłownie, dopiero po chwili pozwoliłam sobie na swobodę myśli. Zegary, czyli czas, który w życiu człowieka odgrywa ogromną rolę. Virgil Oldman poznał miłość, rozsmakował się w jej urokach jako dojrzały mężczyzna. Nie miał ochronnego pancerza wynikającego z doświadczeń nastolatka, kiedy jednego dnia się kocha, a drugiego porzuca, dlatego był bezkrytyczny. Ofiarował Claire wszystko, co miał. Nie wiedział, że gdy ma się 20 lat daje się partnerce po prostu siebie, bo więcej się nie ma. Wtedy wspólnie pracuje się na sukces materialny. On ofiarował wszystko i wszystko stracił. Tak więc w pewien sposób okazał się człowiekiem starym, ale jednocześnie dziewiczym. Właściwie w tym momencie mogłabym postawić końcową kropkę, ale trudno przejść obojętnie nad postacią wspólnika w krętactwach. Billy w sposób subtelny pojawia się i znika, wydaje się mało znaczący dla fabuły, która skupia uwagę widza. Oj udało się Tornatore zwieść mnie całkowicie. Akcja zatoczyła krąg, gdy Oldman przeczytał podpis na obrazie baletnicy. Przecież tylko Billy Whistler wiedział jaką kolekcję zgromadził jego przyjaciel. A powiada się, że to kobieta jest pamiętliwa i temu kto  zranił jej uczucia, ambicje nie daruje. Billy udowodnił Virgilowi, że posiada nie tylko talenty malarskie. Stał się bogaty, bardzo bogaty, choć upragnionej sławy nie zdobył.
Muzyka Ennio Morricone rozbrzmiewała łagodnie w tle, tylko chwilami  podkreślała napięcie. Niestety przy powtórnym oglądaniu „Konesera” znacznie bardziej zaabsorbowała mnie audiodeskrypcja. W filmie sporo się dzieje, dialogi są wartkie, więc jest mało czasu dla audiodeskrypcji. W kilku miejscach lektor dopowiadał, co się dzieje, nagle przerywał zdanie żeby nie nałożyć swojego głosu na rozmowę bohaterów i kończył wypowiedź po dłuższej chwili. Niestety takie „manewry” mocno mnie dekoncentrowały. Pewne nieścisłości, zdumiewające opisy sprawiły, że postanowiłam obejrzeć film w towarzystwie osoby widzącej. Chciałam w pełni zrozumieć, co twórca/twórczyni audiodeskrypcji miał/miała na myśli. Podam tylko kilka przykładów:
- „… wlewa się bąbelkowy płyn” – zdaje się, że chodziło konkretnie o szampana, który raczej sam się nie nalewał do kieliszka.
- „… na spodniach brązowe rękawice” – osoba widząca wyjaśniła mi, że rękawice Oldman ma na dłoniach.
- „za wielkim oknem w telewizji płyta lotniska” – kompletnie pogubiłam się! W opisie tej sceny. Oldman siedzi przy biurku i rozmawia przez telefon. Za jego plecami widać duże okno, ale nie ma żadnego telewizora.
- „… stolik z założonymi krzesłami” – zabrakło mi koncepcji na interpretację.
- „… obserwuje kciuk prawej stopy, wkłada go do ust” – opis dotyczy sceny, gdy Claire skaleczyła się w stopę. Mimo, że jestem niewidoma używam właściwych określeń, dla mnie stopa ma duży palec, a nie kciuk. 
W pewnym momencie dowiedziałam się, że skóra Sary jest oliwkowa, natomiast w dalszej części filmu okazało się, że Sara jest czarnoskóra.
Gdy Virgil Oldman rozmawia z Claire stwierdza, że schowała obraz baletnicy, który przedstawiał jej matkę. Chwilę później okazuje się, że rzeczoznawca patrzy właśnie na ten obraz.
Gdybym „Konesera” oglądała bez wsparcia audiodeskrypcji film byłby dla mnie w dużej mierze nieczytelny. Problem jednak w tym, że oglądając go z tak przygotowaną audiodeskrypcją potrzebowałam pomocy osoby widzącej. Pytanie tylko, czy o to chodzi?
Nie wiem, kto jest twórcą audiodeskrypcji do „Konesera”? Nie znalazłam odpowiedniej informacji we wprowadzeniu, natomiast nazwisko autora zamieszczone na opakowaniu skrywa naklejka z brajlowskim opisem.
Jednak po obejrzeniu wszystkich filmów, jakie prezentowano w IKFON-ie, mam swojego „czarnego konia”!

Opinia z dnia 26 maja napisana przez panią Martę B.

Dziwię się głosom uważającym, że Virgil zasłużył na to, co go spotkało. Wydaje mi się, że nie ma kryształowo uczciwych marszandów. Im większe są kompetencje 
rzeczoznawców domów aukcyjnych, tym większe i bardziej niewykrywalne są ich możliwości manipulowania wycenami dzieł sztuki. Kwalifikacje Virgila są wyjątkowe 
i unikalne, robi z nich użytek typowy dla przedstawicieli swojej profesji, w której jest znakomitością. Virgil bardzo mi się podoba, także jako mężczyzna, 
mimo że nosi rękawiczki i farbuje włosy (choć u facetów tego nie lubię). Imponująca jest jego ogromna wiedza, profesjonalizm, pewność siebie i pasja 
kolekcjonera. Bardzo trafną analizę osobowości i psychiki Virgila przedstawił p. Krystian, całkowicie się do niej przyłączam, więc nie będę się powtarzać. 
Zauważmy, jak w fazie rozwijającego się w nim uczucia był wrażliwy i szczery, tak w stosunku do Claire, jak do Roberta. Bardzo podoba mi się rozwinięcie przez reżysera wątku kryminalnego w oparciu o cechy ludzkiej natury - ukryte pragnienie miłości u konsekwentnie samotnego, starszego człowieka. „Koneser” jest bardziej filmem kryminalnym, niż melodramatem, miłość jest bazą wątku kryminalnego. Zresztą czy w melodramacie może być miłość jednostronna, a z drugiej strony udawana?
Przesłaniem filmu jest chyba niepewność wszystkiego w życiu - nie można być pewnym miłości, przyjaźni, zdrowia. Ja nie uważam, że Virgil oszalał. On po prostu cierpi. Jadąc do kawiarni Dzień i Noc chciał w wyobraźni swej przeżyć planowane tam spotkanie z kochanką.

Opinia z dnia 26 maja napisana przez panią Ewę M.

Doskonały duet mistrzów kina- Giuseppe Tornatore i Ennio Morricone – ożywił wspomnienia niezatartych wrażeń po seansie filmu „Cinema Paradiso”, który obejrzałam w zamierzchłych czasach, spędzając długie godziny w sali kinowej na przedpołudniowych seansach w ramach corocznego przeglądu filmowego, zamiast na zajęciach pisząc kolokwia. Na wszystko jest właściwe miejsce i czas... Po „Koneserze” spodziewałam się równie niezapomnianych wrażeń. 
Kunsztu aktorskiego i reżyserskiego przedstawionego w „Koneserze” -z oczywistych względów – nie mogłam docenić. Pozostało mi wierzyć, że - tak jak w innych filmach Tornatore - powierzchowność aktorów, ich gra, mimika, spojrzenia, to coś nieuchwytnego w przestrzeni pomiędzy postaciami, światło, sceneria, kwestie wypowiedziane, jak i te niedopowiedziane wytworzyły nieuchwytną atmosferę i nastrój, pozwalając widzowi poczuć wewnętrzne procesy bohaterów i przeniknąć ich emocje. 
Nie raz przekonałam się, że brak obrazu w filmie spłyca fabułę a dialogi czyni banalnymi. Ten film obejrzany bezwzrokowo zdał mi się filmem z cyklu Arsne Lupin, w którym bohaterowi zawsze brawurowo udawało się ukraść najcenniejszy klejnot z kolekcji. Tak samo bohaterka „Konesera”, Claire, w sposób wysublimowany ukradła głównemu bohaterowi filmu, Virgilowi, najcenniejszą kwintesencję kobiecego ideału. I wcale nie mam na myśli portretowych arcydzieł z milczącymi nieosiągalnymi pięknościami dawnych epok, od renesansu po współczesność. Tak jak ta kolekcja obrazów była odzwierciedleniem pasji, namiętności i ideału kobiecości przeszłych pokoleń, tak Claire była dla Virgila ucieleśnieniem tej pasji i namiętności w idealnej, współczesnej i najcenniejszej formie. W tej rozgrywce nie ma wygranych. Nie tylko Virgila ograbiono, również złodziejka coś cennego straciła. Właściwe miejsce i czas...
Części wizualnej filmu nie mogłam odebrać, ale miałam nadzieję, że przynajmniej muzyka wprowadzi mnie w nastrój akcji filmu. Niestety muzyka mi umknęła, bo została zdominowana przez dialogi i audiodeskrypcję. Szkoda, ale tak to już musi być. Dźwięki Morricone tylko chwilami przebijały się spod ścieżki dialogowej. W pełni nie mogłam docenić kunsztu kompozycji maestro, ale udało mi się wychwycić charakterystyczne dla tego kompozytora liryczne smyczki, pobrzmiewające jego wielkimi lirycznymi filmowymi tematami ostatnich kilkudziesięciu lat. I także w tym filmie zachwyciła piękna wokaliza, tak zawsze doskonała w utworach Morricone, żeby tylko wspomnieć niezapomniany śpiew w „Misji”, „Dawno temu w Ameryce”, „Pewnego razu na Dzikim Zachodzie”. No właśnie, już słyszane. Czyżby pobrzmiewała wtórność kompozycji? A może to tylko kompilacja dotychczasowej twórczości mistrza. 
Bez percepcji wzrokowej i prawie bez muzyki nie dałam się uwieść tajemniczej historii, ale film obejrzałam z przyjemnością i żywię nadzieję, że dwóch mistrzów kina zrobiło dobry film. „Koneser” obejrzany w innych okolicznościach pewnie wywarłby na mnie inne wrażenie. Na wszystko jest właściwe miejsce i czas...

Opinia z dnia 26 maja napisana przez państwo Ewę i Sławomira M.

Bywają różne etapy w życiu człowieka, my od pewnego czasu weszliśmy w etap większej fascynacji sztuką. Umiejętność odwzorowania świata pędzlem to wielki dar, a umiejętność tworzenia muzyki to następny cud. Natomiast delektowanie się sztuką wymaga od naszego środowiska dużej pracy. W tym miejscu wielkie ukłony dla De Facto za edukowanie nas w sztuce filmowej, oraz za niewidzialną galerię, która pozwala bardziej zrozumieć filmy, w których są wątki opowiadające o malarstwie, rzeźbie, czy architekturze. 
Z wielką przyjemnością obejrzeliśmy „Konesera”, opowiedziany w nim wątek sensacyjny jest ciekawy. Przez pewien czas udawało się reżyserowi nas zwodzić i kierować nasze domysły w stronę, że akcja filmu zmierza ku szczęśliwie zakończonemu romansowi. 
Dla nas sceny z sekretnym pokojem, w którym główny bohater ukrywał obrazy z wizerunkami kobiet z fantastycznym podkładem muzycznym Ennio Morricone są ulubionymi w tym filmie. 

Opinia z dnia 27 maja napisana przez panią Marię S.

„Koneser” to dla mnie wyjątkowy film, który zachęca do refleksji. Niebanalny temat i prawdziwie powalająca muzyka. Połączenie kryminału z melodramatem wzbudzało moje zaciekawienie. Ogarnięta na przemian melancholią i irytacją śledziłam spokojny przebieg wydarzeń. Odkrycie uknutej intrygi miłosnej dla kradzieży dzieł sztuki było dla mnie zaskoczeniem. Także zaskoczyło mnie powiązanie intrygantów przez obraz tancerki i android.
Wszystko było fałszem, grą, w którą bezwiednie dał się wciągnąć Virgil Oldman. Fałszywa miłość, fałszywa przyjaźń, wszystko można sfałszować? Nie znamy siebie nigdy do końca. 
Nigdy nie możemy myśleć, że jesteśmy przygotowani na wszystko.  Nas, uzbrojonych w lata doświadczeń, może spotkać zdarzenie, coś lub ktoś, co zachwieje naszą psychiką i wywoła emocje, zachowania, których byśmy wypierali się całe rzycie.
Przybierane zbroje i maski naszych osobowości, choćby były z najtrwalszej stali - można skruszyć…
W wyjątkowy nastrój filmu i odtwarzanych scen wprowadziła mnie muzyka. Muzyka, której chciałoby się słuchać więcej. Jest doskonałym tłem w filmie dla świata sztuki, który mogłam poznać, a raczej odczuć. Klimat wywołany muzyką i temat filmu spowodował, że nie myślałam o Virgilu, jako o człowieku współczesnym. Oldman, starszy, zdziwaczały pan o sztywnych zasadach, ze swoimi fobiami i lękami ukazał mi się, jako dziewiętnastowieczny gentleman. Bogaty pasjonat prowadzący nie czystą grę w interesach z posągową maską w zbroi konwenansów. Spojony z otaczającą rzeczywistością, wtapiał się w starą, tajemniczą, budzącą grozę willę, jak i w luksusowy apartament. Odebrałam Virgila Oldmana, jako autentyczną postać i przeżywałam jego losy. Po mimo ciosu, jakiego doznał od swoich przyjaciół, głęboko uwierzył w nieustanną miłość Claire. Prawdziwe pozostały tylko wspomnienia 
i kawiarnia „Noc i Dzień”, gdzie w swej naiwności, a może nie dopuszczeniu do siebie bolesnej prawdy, oczekiwał…, na co, na kogo?
Claire irytowała mnie swoją grą, lecz gdy zakończenie ukazało jej faktyczną rolę, doszłam do przekonania, że doskonale grała w prowadzonej grze fałszu.
Zakończenie filmu było dla mnie tak niespodziewane, że pobudza mnie do myśli, co było motywem intrygi? Czy Billy kierował się tylko zyskiem, znając wartość kolekcji Virgila, czy kierowała nim urażona duma i zemsta za lata, w których Virgil nie docenił kunsztu malarskiego swojego przyjaciela?
Wszystkie osobowości w filmie poruszyły moje myśli nad zastanowieniem się nad perfidią działania człowieka. Czyż w naszej codzienności nie spotykamy ludzi, kierujących się chęcią zysku, zemsty czy chorej pasji? Nie mam pewności czy prawidłowo odczytałam przesłanie twórcy, ale udało się reżyserowi wciągnąć mnie w swoją grę i w zadumę. Polecam film do obejrzenia.
"Koneser", to mój pierwszy oglądany film z audio deskrypcją. Jestem pod ogromnym wrażeniem! Nie mogłam opanować towarzyszącej mi ekscytacji. Dokładne opisy szczegółów uderzyły mnie od pierwszych minut projekcji. Byłam oszołomiona wiadomościami, które przeplatały się między dialogami. Ogarnęły mnie emocje niepozwalające skupić się nad fabułą. Troszeczkę dezorientowały mnie płynne opisy obrazu, nie zawsze informujące o zmianie miejsca rozgrywanych scen, ale to mała niedogodność, bo chętnie obejrzałam film ponownie. Jestem pełna uznania dla lektora, który pozwolił mi widzieć i pobudził moją wyobraźnię.

Opinia z dnia 27 maja napisana przez pana Andrzeja L.

„Każde uczucie można sfałszować, nawet miłość” – to chyba najważniejsze przesłanie skierowane do widza przez twórców filmu „Koneser”, który w maju zaprezentował nam Internetowy Klub Filmowy „Pociąg”. Najważniejsze i, niestety, prawdziwe. Ofiarami fałszerzy uczuć najczęściej padają ludzie najbardziej ich spragnieni. Tacy jak Virgil Oldman – postać tragiczna, choć z całą pewnością nie pozytywna.  Jego ciemne interesy, jakie robi wspólnie ze swoim przyjacielem Billym budzą niesmak. Jednak jego pragnienie miłości jest ze wszech miar autentyczne. Wychowany w sierocińcu przez siostry zakonne był zapewne trzymany w pełnej izolacji od dziewcząt, dlatego wyrobił w sobie lęk przed kobietami i nienaturalny dystans. Wolał otaczać się ich portretami, które podziwiał w samotności, niż spotkać jedną realną, z którą mógłby związać swoje życie. W ten sposób stał się bliźniaczo podobny do Claire (takiej, jaką poznał na początku, nie jaką była naprawdę). Tu samotność dosłowna – pokój z utajnionym wejściem, unikanie choćby widoku ludzkiej twarzy, tam samotność mentalna, przeżywana pomimo licznego towarzystwa i światowej sławy.
Ostatnia scena filmu to symbol wiary w autentyczność fałszywego uczucia, która nie chce się poddać wbrew oczywistym faktom. Dowiedział się przecież, że Claire, która podobno od piętnastego roku życia nie opuszczała swojego pokoju, w ostatnim miesiącu wychodziła z niego 231 razy, meble, które miały być wyposażeniem tego domu zostały wywiezione następnego dnia po zniknięciu Claire, a mimo to uwierzył w historię o chłopaku, który porzucił ją w Pradze, pojechał w to samo miejsce i postanowił czekać na jej powrót. Czekał, jak sugeruje to ostatni kadr – daremnie.
Film niewątpliwie wart jest polecenia znajomym i stanowi cenny wkład do światowej kinematografii. To nie banalny melodramat, lecz dogłębne studium ludzkich uczuć, tym bardziej wystawionych na zdradę im bardziej upragnionych.

Opinia z dnia 27 maja napisana przez panią Patrycję B.

Witam wszystkich klubowiczów na kolejnej stacji "pociągu do dyskusji", gdzie zatrzymaliśmy się przy tym razem włoskim dramacie psychologicznym.
Przyznam, że nie każdemu znajomemu bym go poleciła, gdyż jest to film z kluczem i nawet dla mnie, choć lubię rozwiązywać psychologiczne łamigłówki, był on dość trudny.
Według mnie tytułowy bohater, to postać pozytywna, choć niewątpliwie trudne przeżycia z dzieciństwa sprawiły, że zamknął się w świecie obrazów i nie odczytywał sygnałów z otoczenia, co w konsekwencji go zgubiło.
Osobiście nie marzę o tym, żeby poznać mężczyznę w typie Oldmana, gdyż źle przebywa mi się z ludźmi zafiksowanymi tylko w swojej pasji. Życie przecież składa się z wielu aspektów, a nie tylko z jednego wycinka rzeczywistości.
Ten film niesie ważne przesłanie: Gdy się jest bardzo bogatym, trzeba być czujnym jeśli chodzi o współpracowników, a nawet przyjaciół. Niestety często w takiej sytuacji przyjaźnie są nie szczere, a bliscy czyhają na tą wielką fortunę i można się nimi głęboko rozczarować.
Wyraziście pokazuje to zakończenie filmu, kiedy Virgil odkrywa gorzką prawdę misternie przygotowanego przez Roberta oszustwa.
Muzyka do filmu bardzo mi się podobała. Już od dawna znam jej kompozytora i lubię jego twórczość.
Do audiodeskrypcji również nie mam żadnych zastrzeżeń. Bez niej prawidłowe zrozumienie treści byłoby niemożliwe.

Opinia z dnia 28 maja napisana przez pana Wiesława T.

Dla mnie film "Koneser" to melodramat z nutką horroru, przekształcający się w kryminał. Wśród moich znajomych nie ma wielbicieli melodramatów, wolą komedie, lub sensacyjne, zatem nie miałbym, komu go polecić.
Virgil moim zdaniem początkowo jest postacią posągową, równie chłodną, co rzeźba z marmuru. Potem zaczyna się zmieniać, wychyla się ze swej skorupy i z niezwykłą intensywnością przeżywa rodzące się w nim uczucia. To może sprawić, że w dalszej części "koneser" paniom może zacząć się podobać. Ale ja nie miałbym z nim, o czym rozmawiać, bo na antykach w szerokim tego słowa znaczeniu nie znam się, i ich nie posiadam.
Moim zdaniem reżyser pokazuje nam, jak uczucia potrafią zawładnąć człowiekiem i jak budująca, i zarazem niszcząca jest ich moc. Ponadto ukazuje nam potrzebę miłości, a zarazem o kompletnym jej braku. O krzywdzie, której nie sposób zapomnieć, ale też o genialnej intrydze. Dlatego pomimo uczuć powinniśmy kierować się zdrowym rozsądkiem, czyli zasadą ograniczonego zaufania.
W końcówce filmu wymowny jest obraz zegarów, symbol umykającego czasu. Virgil łudząc się przyjściem Claire, kelnerowi mówi, że "czeka na kogoś".
Według mnie muzyka była świetnie dobrana. Ennio Morricone stanął na wysokości zadania, a ścieżka dźwiękowa funkcjonuje jako całość, wspaniale akcentuje emocje, tworząc nastrój i stopniując napięcie.
Audiodeskrypcja jak zwykle była bardzo dobra, opisując miejsce akcji, wygląd aktorów, oraz sceny, których po odgłosie nie można wywnioskować, co się dzieje na ekranie. Małe potknięcie ze strony audiodeskryptora znalazłem, podczas jednej z rozmów Virgila z Robertem. Mylnie odczytał imię Virgila. Zdanie jest odczytane dwukrotnie, pierwszy raz z błędem a następnie poprawnie. Ale podobno tylko ten się nie myli, co nic nie robi.

Opinia z dnia 28 maja napisana przez państwo Annę i Marka B.

Z prawdziwą przyjemnością po raz drugi obejrzeliśmy film „Koneser”. Jest to wyjątkowy film dający wiele do myślenia i dyskusji. Z czystym sumieniem możemy go polecić każdemu widzowi. Wierzymy, że nawet wytrawny widz nie będzie się nudził oglądając „Konesera”. Z początku Wirgil jawi się nam jako trochę nudny, ekscentryczny, zmanierowany mężczyzna, ale pod wpływem pięknej i tajemniczej Claire przeistacza
się w człowieka, który stara się spełniać wszystkie życzenia dziewczyny, nawet te niewypowiedziane. Przesłanie filmu pokazuje widzowi, że żyjąc uczciwie, nie oszukując innych żyje się łatwiej. Nie tak jak Wirgil: sam niejednokrotnie oszukiwał ludzi i sam tą samą bronią został pokonany. Tracąc cenne obrazy, które niejednokrotnie w sposób nieuczciwy zakupił. Swoją rolę świetnie zagrała Sylvia Hoeks Stworzyła pełną wdzięku i tajemniczą kobietę.  Muzyka do filmu była zjawiskowa, ale Enia Moricone nie trzeba specjalnie rekomendować. Muzyka stanowi znakomite tło filmu. Może też istnieć jako odrębny utwór muzyczny.
Audiodeskrypcja super zrobiona, najbardziej podobał nam się opis obrazów kobiet w tajemnym pokoju Wirgila. Czuliśmy się tak jakbyśmy siedzieli na karuzeli a obrazy kobiet z portretów  kręciły się wokół nas.

Opinia z dnia 28 maja napisana przez pana Witolda G.

Z filmem wg Scenariusza i w reżyserii Giuseppe Tornatore zapoznałem się
`` z zaciekawieniem. Wśród licznych wątków zainteresowało mnie rodzące się i rozwijające uczucie miłości między dwojgiem głównych bohaterów. Ukazane ono zostało, jako studium psychologiczne i socjologiczne. Miłość została pokazana, jako sposób pokonania samotności.
 W odbiorze filmu i jego analizie pomogło mi ciekawe, inspirujące wprowadzenie do dyskusji oraz pytania i tezy, na które próbuję odpowiedzieć.
 Moim zdaniem film nie jest typowym, klasycznym melodramatem, chociaż wskazuje na to zakończenie. Przypomina mi bardziej wielowątkowy film sensacyjny i kryminalny.
 Czy tytułowy bohater jest pozytywną postacią, czy raczej dziwakiem? Uważam, że jednym i drugim. Zależy, jak go odbieramy w różnych epizodach.
 Jako mężczyzna, Oldman  ma bardzo różnorodną osobowość. Wymaga ona odrębnej, pogłębionej analizy.
Sądzę, że jednym z przesłań filmu jest to, iż prawdziwa miłość potrafi pokonać samotność. Drugie przesłanie  to że nadmierne bogactwo nie przynosi szczęścia, a często deprawuje 
i bywa przyczyną tragedii.
Zakończenie filmu odebrałem jako symboliczne, swoiste memento. Wszechobecne zegary i mechanizmy otaczające ludzi przypominają o upływającym czasie. Uważam to za kolejne przesłanie.
 Muzyka stanowiła doskonałe tło, tworzyła nastrój stosowny do akcji. Nie jestem znawcą, ale podobała mi się.
 Audiodeskrypcja doskonale opracowana, wspaniale przekazana przez Mariusza Pogonowskiego. Na zakończenie pozwolę sobie na powtórzenie za Panią Moderator. Film – Koneser – to solidne europejskie kino. 

Opinia z dnia 28 maja napisana przez pana Jakuba L.

Dyskutujemy o filmie światowej miary. Zrealizowano go precyzyjnie, akcja toczy się wartko według pomysłowego scenariusza. Przebieg zdarzeń intryguje, skutecznie absorbuje naszą uwagę i  emocje. Blichtr wielkiego świata, bogactwo, najwspanialsze dzieła sztuki, piękno, uroda, elegancja, wyszukane maniery stanowią wysublimowaną oprawę dla zaproponowanej historii. 
Virgil Oldman  uformował swój życiowy wizerunek, swoje codzienne cele i priorytety według wyrafinowanych reguł i kryteriów. Takie podejście organizowało mu wiele w jego niemal perfekcyjnym życiu. Spoglądając migawkowo, moglibyśmy sądzić, że była to świetna droga ku klarownemu porządkowi, a nawet zadowoleniu z życia. Zdobyta wiedza eksperta w dziedzinie sztuki, poparta wieloletnim doświadczeniem, wielką pasją, prawdziwymi emocjami uczyniła go koneserem i mistrzem w swej dziedzinie. Zdobył tą drogą ogromny prestiż i uznanie w środowisku. 
Zgromadzona kolekcja kobiecych portretów była zadziwiająca i nawet mało wyrobiony odbiorca byłby w stanie docenić jej niezwykłość, wyjątkowość, wspaniałość. 
Rysami na tym imponującym wizerunku okazały się być cynizm, wyrachowanie, egoizm, bezwzględność w postępowaniu. Starszy pan drastycznie selekcjonował ludzi pod kątem swoich wymagań. Potrzebnych dla swych spraw jakoś akceptował, wykorzystując do cna, innych ignorował, wręcz nie tolerował. Zdobyty drogą oszustw i przekrętów wielki majątek, oraz wypracowane zwyczaje i maniery otoczyły Virgila swoistym kokonem, skorupą ochronną wobec reszty zwyczajnego świata. 
W znanym nam świecie następują nieustające zderzenia, kolizje, konflikty interesów. Inaczej mówiąc, życie nie znosi próżni. Nie mogło być tak, by nasz zadowolony z siebie koneser mógł bez końca tkwić w swym po swojemu uładzonym świecie. Trafił swój na swego. Ci, którymi  pogardzał, wymyślili i zrealizowali finezyjny, i diablo inteligentny plan. 
Virgil, a wraz z nim i my widzowie, daliśmy się złapać w misternie utkaną sieć prowokacji. Mistrz oszustw dał się oszukać. Stracił swą nieprawdopodobną, tajemną kolekcję. Zyskał ludzki wymiar człowieka,  który prawdziwie zakochał się i teraz tęskni po stracie również ukochanej. 
Bardzo niepokojący jest wniosek, że nawet miłość może okazać się kłamstwem, czymś upozorowanym, zainscenizowanym dla czyichś egoistycznych celów. 
Oszuści zdołali pokonać skuteczną, jak się zdawało obronę i wykrzesali w sztywnym, oschłym Virgilu prawdziwe namiętności, tęsknoty. 
Okazało się, że wysoce zorganizowany tryb życia, nieprzeciętna inteligencja, majątek, posiadany prestiż nie stanowią żadnego zabezpieczenia przed zakusami losu i ludzi o złych zamiarach. 
Czas miniony, przeżyte wydarzenia, kolekcja doświadczeń, takie a nie inne wybory, sposoby radzenia sobie z problemami, tak czy inaczej nas kształtują. Kierujemy się w tym wszystkim jakąś mieszanką chłodnej oceny, kalkulacji, ale także pewną dozą emocji, uczuć. W taki czy inny sposób postrzegamy granice dobra i zła. Proporcje tego wszystkiego postrzegamy jako różnorodność postaw i charakterów. Jest takie stwierdzenie: "Różnorodność wzbogaca". Ciekaw byłbym na jak daleko posuniętą różnorodność w swoim otoczeniu, środowisku jesteśmy w stanie się zgodzić? Jakie typy osobowości wolelibyśmy w życiu spotykać?
Ważnym zagadnieniem jest to, czy można usprawiedliwiać, uzasadniać jakąś trudną, skrajną cechę osobowości odległymi, zaznanymi w minionym czasie, problemami, traumami. W tej historii jest dostatek, nie ma wojen, kataklizmów, brak fizycznych ułomności. Komplikacje, powikłania dramaturgiczne  wynikają z psychiki bohaterów. 
Film "Koneser" zawiera wiele detali misternie spojonych, tworzących znakomite dzieło. 
Sędziwy już Ennio Moricone ponownie potwierdził swoją klasę. 
Czuję się zobowiązany do wyrażenia zadowolenia, że po raz kolejny dane mi było poznać wybitne dzieło filmowe dzięki klubowi IKFON i tak niezbędnej audiodeskrypcji. 
Mój uśmiech wzbudziła sytuacja, gdy Virgil pyta asystenta jak to jest w małżeństwie. W odpowiedzi usłyszał: 
"Czuję się jak podczas aukcji. Po trzydziestu latach wciąż nie jestem pewny, czy to moja oferta jest tą najlepszą!"...

Opinia z dnia 29 maja napisana przez panią Danutę Sz.

Jakie to szczęście, że każdy człowiek jest inny, dzięki temu wiele rzeczy w naszym życiu jest tak nieprzewidywalne!
Uwielbiam ten „nasz POCIĄG”, w którym każda stacja jest inna, nowa, czasem oczekiwana, a czasem wręcz przeciwnie - to ja wtedy wysiadam i czekam na następny Pociąg. To też jest pouczające, bo i w poczekalni może być coś ciekawego. Traktuję życie bardzo poznawczo i jeśli tylko mogę się czegoś dowiedzieć, coś poznać, czegoś doświadczyć-to bardzo chętnie.
Uwielbiam takie filmy jak film „Koneser” G.Tornatore. To film który mnie zachwyca-obrazem, muzyką, intrygą. To film który mnie inspiruje - ileż ja się naczytałam o malarstwie, naoglądałam obrazów, prześledziłam życiorysy malarzy. To wreszcie film który zmusił mnie do zastanowienia się-ile można zrobić w imię czegoś, w imię miłości, w imię sztuki, w imię pieniędzy.
Można by podywagować o tej miłości samotnego fanatyka piękna, ale chyba nie chcę, bo jak cały film mi się bardzo podoba to postać filmowa Virgila drażni mnie i irytuje. Trzeba być idiotą żeby tak dać się omotać i być tak naiwnym żeby uwierzyć w miłość takiej kobiety jak Claire i jeszcze zwierzać się mechanikowi-konstruktorowi i tak mu zaufać. Albo...no właśnie albo mieć tak niespełnione pragnienie miłości w sobie że rozumu w tym nie ma, ale jest NADZIEJA, nadzieja, która daje mu siłę żeby żyć i wierzyć w powrót Claire.
To co urzeka w tym filmie bez miary to ogrom pięknych dzieł sztuki. Scena kiedy po raz pierwszy  wchodzimy z głównym bohaterem do jego „skarbca kobiecości wszystkich epok” zapiera dech w piersi.
Jakie to szczęście że jeszcze trochę widzę - żadna audiodeskrypcja nie odda piękna tego widoku, piękna tej sceny. Choć muszę przyznać, że ta audiodeskrypcja była bardzo dobra i w warstwie treści i w jakości przekazu. Panie Pogonowski jest Pan Mistrzem
Ten piękny film obejrzę jeszcze nie raz, dla tych kobiet na ścianie, dla tego widoku setek par oczu, które zatrzymały czas swojej epoki.
Ps. Nigdy w życiu nie mogłabym tak się „sprzedać” jak Claire,śmiem twierdzić że i ona też by tego nie zrobiła, ona naprawdę zakochała się w Virgilu i on się kiedyś na nią doczeka!!!

Opinia z dnia 29 maja napisana przez pana Mateusza P.

Osobiście wolę filmy akcji, ale pomimo tego film spodobał mi się. Poleciłbym go tym, którzy ślepo ufają wszystkim ludziom.
Uważam, że Tytułowy koneser nie jest dziwakiem, jak dla mnie jest to osoba z pasją. Tak sobie pomyślałem, że może tytuł "Koneser" ma drugie dno, bo koneserem jest Wirgil, który kolekcjonuje obrazy, ale i Claire, która "kolekcjonuje" bogatych facetów i wykorzystuje ich.
Jak dla mnie film niesie takie przesłanie, że nie należy ufać ślepo ludziom bez rozsądku, bo można szybko stracić to co się ma. Audiodeskrybcja jak zwykle dobrze zrobiona.

Opinia z dnia 29 maja napisana przez pana Grzegorza M.

1. Czy film "Koneser", zdaniem Państwa, jest wyjątkowym filmem, czy raczej typowym melodramatem?
Czy polecilibyście ten film znajomym?
Przez ¾ filmu miałem o nim pozytywną opinię. Oczywiście były pewne słabsze momenty, ale w sumie bilans wychodził na plus. Jednak ta końcówka gdzieś od momentu ostatniej aukcji w życiu tytułowego konesera zniszczyła moją pozytywną ocenę obrazu Tornatore.
Podsumowując, raczej nie poleciłbym tego filmu innym. Lepiej te dwie godziny przeznaczyć na obejrzenie czegoś innego. Szkoda, bo sam bardzo lubię stare przedmioty i spodziewałem się jako miłośnik antyków czegoś więcej.
2. Czy tytułowy Koneser jest pozytywną postacią, czy raczej nudnym dziwakiem.
Z całą pewnością postacią pozytywną. To nie jego wina, że wraz z sercem oddał swoją kolekcję.
3. Czy Virgil Oldman podoba się Państwu, szczególnie paniom, jako mężczyzna? Czy chcielibyście z takim człowiekiem nawiązać bliższy kontakt?
Podobnie jak Virgil jestem facetem heteroseksualnym, więc o jego atrakcyjności nie będę się wypowiadał. Ale chętnie umówiłbym się z panną Claire na wspólne oględziny jej drogocennych skarbów.
4. Jakie przesłanie niesie ze sobą ten film?
Co zdaniem Państwa reżyser chciał przekazać widzom poprzez swój film?
Z całego filmu przesłanie jest bardzo smutne, wręcz przygnębiające. Widz przekonuje się na przykładzie tej pary, że coś takiego jak bezinteresowna miłość nie istnieje. Że uczucie można świetnie naśladować, a seks wykorzystać jako doskonały sposób do osiągnięcia swojego celu, najczęściej korzyści materialnej.
5. Co sądzicie o zakończeniu filmu?
Zupełnie oderwane od reszty filmu, chyba przekombinowane. Pozostawiające oglądającego z całym mnóstwem pytań.
6. Który aktor najbardziej Państwu się podoba i dlaczego.
Nie mam żadnego faworyta. Mogłaby nią być Sylwia Hoek grająca Claire, ale z audiodeskrypcji wynikało, że była bardzo szczupła no i ta perfidia w wykorzystywaniu miłości i seksu do okradzenia Virgila powodują że czuję jednak do niej niechęć.
7. A co sądzicie o muzyce w filmie "Koneser", czy rzeczywiście była ona powalająca, czy była dobrym tłem dla filmu?
Przyznam, że nawet nie zwróciłem uwagi na muzykę, gdyż treść filmu, opisy antyków pochłonęły całą moją uwagę.
8. Jeśli chodzi o audiodeskrypcję, to myślę, że spełniła ona dobrze swoje zadanie. Czy zgadzają się Państwo z moim stwierdzeniem, czy raczej dostrzegają Państwo w audiodeskrypcji jakieś błędy, niedoskonałości?
Nie wiem czy to wynik mojej nieuwagi czy może efekt przeoczenia przez osobę robiącą audiodeskrypcję, ale nie wiem jaki kolor włosów i oczu miała panna Claire. O ile kolor oczu mógłbym odpuścić, choć była scena gdzie to oko było pokazane jako jedyny element ukrywającej się właścicielki, o tyle kolor włosów jest jak dla mnie ważny.

Opinia z dnia 29 maja napisana przez pana Dawida R.

1. Czy film "Koneser", zdaniem Państwa, jest wyjątkowym filmem, czy raczej typowym melodramatem?
Czy polecilibyście ten film znajomym?
Melodramatem chyba nie… Jakimś wyjątkowym też chyba nie, ale poleciłbym, jest ciekawie skonstruowany.
2. Czy tytułowy Koneser jest pozytywną postacią, czy raczej nudnym dziwakiem.
Myślę, że jest to postać tragiczna… Zapatrzony w swoją pracę, dał się wciągnąć w intrygę i został ofiarą oszustów.
4. Jakie przesłanie niesie ze sobą ten film?
Co zdaniem Państwa reżyser chciał przekazać widzom poprzez swój film?
Że nie warto odrywać się od rzeczywistości.
5. Co sądzicie o zakończeniu filmu?
Smutne i wymowne… Bardzo trudne jest czekanie na kogoś kogo nie zobaczymy…
7. A co sądzicie o muzyce w filmie "Koneser", czy rzeczywiście była ona powalająca, czy była dobrym tłem dla filmu?
Z pewnością dobrze dobrana do filmu, nie przeszkadzała, dobrze się wkomponowała w film.
8. Jeśli chodzi o audiodeskrypcję, to myślę, że spełniła ona dobrze swoje zadanie. Czy zgadzają się Państwo z moim stwierdzeniem, czy raczej dostrzegają Państwo w audiodeskrypcji jakieś błędy, niedoskonałości?
Jak dla mnie audiodeskrypcja w porządku. Dobry lektor.

Opinia z dnia 30 maja napisana przez panią Irenę W.

Obejrzałam film i chciałabym podzielić się kilkoma refleksjami. „Konesera” oglądałam już drugi raz, ale bardzo lubię filmy tego gatunku i muszę powiedzieć, że bardzo mi się podobał. Wydaje mi się, że film nie jest typowym melodramatem, ale filmem dość wyjątkowym. Przedstawia świat sztuki i te wszystkie antyki i obrazy są bardzo ładnie pokazane. Na pewno poleciłabym ten film znajomym. Tytułowy Koneser jest dziwakiem, ale nie jest nudnym, pozytywną postacią na pewno też nie jest. A jakie przesłanie niesie? Wydaje mi się, że każdy człowiek, nawet dziwak i w każdym wieku, ma prawo do szczęścia i miłości, ale nie zawsze to wychodzi tak jakby się chciało. Bardzo podobała mi się muzyka. Zakończenie filmu było zaskakujące, ale można było się domyślać, że nie wszystko skończy się tak jakby chciał główny bohater. Audiodeskrypcja była bardzo dobrze zrobiona i podobała mi się.

Opinia z dnia 30 maja napisana przez panią Magdalenę Z.

Film "Koneser" ma w sobie coś, czego nie potrafię nazwać. Zdecydowanie jest godny uwagi. To mało powiedziane, że utrzymuje w napięciu, ale nie pozwala też przewidzieć kolejnych zdarzeń. Tytułowy koneser jest ciekawym człowiekiem, ale myślę, że to stało się dzięki Kler.
Przesłanie filmu – pewnie odpowiedzi będzie mnóstwo. Jak dla mnie mogłabym to określić w ten sposób, że kontakt międzyludzki daje możliwość innym na poznanie siebie oraz różnego rodzaju zmiany. To była fascynująca podróż przez odkrywanie tego kim może być Virgil, kiedy tylko zaistnieją dane okoliczności.
Muzyka doskonale wpisywała się w klimat filmu. Czułam atmosferę tego, co się działo na ekranie, więc muzyka choć jej samej nie zauważałam, musiała w dużej mierze się do tego przyczynić.
Audiodeskrypcja była na bardzo wysokim poziomie. Zachwyciło mnie, to, że idealnie współgrała z lektorem i była naprawdę szczegółowa.
To jeden z niewielu filmów, który naprawdę mnie zaskoczył i wciągnął; i obejrzałabym go jeszcze raz.

Opinia z dnia 30 maja napisana przez pana Zbigniewa O.

  Film zawiesisty. Przesłanie wikła się w meandrach narracji, ale fabuła dość czytelna. Lubię takie filmy.
I krótko na postawione tezy:
1. Wyjątkowy melodramat. Znajomym filmów nie doradzam, niech się kierują własnym nosem.
2. Tytułowy Koneser jest imponująco wyrafinowanym koneserem. Jest pozytywnym dziwolągiem, może za sprawą trudnego dzieciństwa.
3. Wg mojej empatii niecodzienność zawsze pociąga kobiety, zwłaszcza jak mają też inne plany.
4. Wszystko wcześniej czy później ma swój koniec (ulegnie dezintegracji).
5. Ciekawe bo zaskakujące.
6. Sylvia Hoeks i Liya Kebede.
7. Morricone samo nazwisko jak muzyka.
8. Świetna i widzącemu wiele wyjaśnia, choć w "momentach" brak dosadności. Pogonowski lektor, aktor. Brawo!

Opinia z dnia 30 maja napisana przez panią Emilię Ś.

     Film „Koneser” w reżyserii Giuseppe Tornatore  miałam okazję obejrzeć już po raz drugi. Kilka miesięcy temu oglądałam go siedząc wśród osób widzących, które były moimi narratorami, sprawiło mi to dużą przyjemność. Teraz mogłam samodzielnie jeszcze raz przeżyć tę historię, a bardzo dobrze przygotowane wprowadzenie zdecydowanie mi to ułatwiło. 
      Postać Virgila, starzejącego się kolekcjonera sztuki, na początku wydawała mi się zwykłym przykładem człowieka naszych czasów. Samotny, pedantyczny, dbający tylko o siebie i swoje obrazy. Ze swoimi słabościami i ułomnościami budził raczej współczucie i żal. Bez rodziny, dobrych przyjaciół,  miłości,  żyjący w swoim świecie sztuki, kobiet tylko na obrazach. Moim zdaniem po prostu nieszczęśliwy mimo posiadanego bogactwa.  Pojawienie się głosu dziewczyny, Claire, zdecydowanie zmieniło jego życie. Nagle okazało się jak bardzo jest wrażliwym człowiekiem, potrzebującym drugiej osoby i chcącym tak wiele ofiarować. Powoli rodzące się uczucie pokazuje, jak bardzo miłość zmienia człowieka. Oczywiście dałam się wciągnąć w całą ułożoną i dobrze zaplanowaną historię i nie przypuszczałam, że tak się potoczy. Przemiana Virgila, także dzięki wizytom u zegarmistrza-mechanika, który świetnie zagrał swoją rolę, była dosyć zaskakująca. Ale tak naprawdę zauroczenie młodą kobietą z tak tajemniczą historią sprawiło, że nasz bohater staje się zupełnie inną osobą. Zgrabnie napisana intryga, chociaż nieprawdopodobna, bardzo dobrze i sprawnie została poprowadzona przez Tornatore. Świat, jaki poznajemy poprzez Virgila, galerie, piękna sztuka, wysoka kultura, ładne wnętrza  nie są dla mnie codziennością, więc bardzo przyjemnie mi się oglądało. Poza tym uważam, że bardzo duży wpływ na wrażenia z filmu miała świetna muzyka Ennio Morricone, doskonale dopasowana do sytuacji i tworząca niepowtarzalny klimat filmu.  Koniec filmu dla mnie był zaskakujący, budzący mieszane uczucia, czy warto kochać, czy warto poświęcić tak wiele drugiej osobie i jednocześnie odbiera wiarę w innych i zniechęca do działania.  
     Ale z pełnym przekonaniem mogę powiedzieć, że bardzo dobrze mi się oglądało i na pewno jest to film na dobrym poziomie. Ponadto audio deskrypcja przygotowana przez Mariusza Pogonowskiego była bardzo dobra. Więc z pewnością mogę polecić ten film.

Opinia z dnia 30 maja napisana przez panią Eugenię W.

Reżyser G. Tornatore pokazał problem starszego pana jako przedstawiciela pokolenia 60+. Główny bohater – Koneser - Virgil Oldman został przedstawiony bardzo ciekawie, aż trudno rozdzielić grę Geoffreya Rusha, on jest tu Virgilem.
Ale równie interesująco podano nam młodzież, ja oceniam ich 30+. Np. Robert, grany przez Jima Sturgessa pokazany został wiarygodnie, naturalnie, sympatyczny chłopak.
Z kolei przemiana Claire dokonana wg nowych osiągnięć kosmetologii i mody, to rola Sylwii Hoeks, jest możliwa, realna i przez to intrygująca.
W opisie wyżej sugerowałam się wyglądem i jego wpływem na zachowania bohaterów.
A charakterki to oni wszyscy mieli złożone, zaskakujące i wredne.
Koneser sztuki - Virgil, uzależniony od swojej pracy, bezsprzecznie - fachowiec w swojej dziedzinie, pracuje - 36 lat, a jest w wieku 63 lat.
Reżyser "urozmaicił" charakter głównego bohatera, uzależniając go od wychowania u zakonnic. Zamknięty w sobie, oschły, usztywniony. Jedynie sztuka nadaje sens i wrażliwość jego życiu.
Ale nowe zlecenie od pani Claire Ibbetson i prowadzone z nią tajemnicze rozmowy rozbudzają w nim zainteresowanie kobietą.
Zręcznie prowadzone wątki akcji dają zmienne wiadomości, wiele się dzieje.
Oldman (dosł. stary człowiek) uczy się od młodego Roberta, przechodzi powolną metamorfozę, zakochuje się w Claire.
Mamy tu osobowości dopracowane psychologicznie - każda z postaci to indywidualność.
Wreszcie podawane nam w pewnych odstępach cytaty, powiedzonka, sugestie, dające do myślenia, czy zastanowienia.
Np. "w każdym falsyfikacie znajdziesz coś oryginalnego", "ludzie dopasować się mogą jak tryby mechanizmu", "czystość to największe zboczenie seksualne".
Buduje to świetnie atmosferę filmu, mamy akcję jednak jakby we mgle, błądzimy posłusznie za kamerą.
Finał filmu zaskakujący. Chciałoby się rzec: dosięgnęła Virgila (spekulanta aukcyjnego) słuszna kara, ale to tylko inni oszuści (m.in. Robert, Claire, Billy) przejęli jego "skażony" towar.
Zastanawia mnie, czy potem odbiorcy, patrząc na obrazy zdobywane nieuczciwie, wyczują fałsz, złą energię w ich otoczeniu?
W czasie śledzenia fabuły filmu raziło mnie umieszczenie obok siebie tylu pięknych obrazów zdobytych nieuczciwie. Gdy Virgil przebywał z nimi, to według mnie ogarniały go demony wyobraźni i pojawiały się odchylenia emocjonalne.
Potwierdziło się też, że nie ma prawdziwej przyjaźni, gdzie rządzi snobizm, sknerstwo, oszustwo (Virgil i Billy).
Jako mężczyzna Virgil Oldman jest dla mnie dziwakiem, jakby manekinem czy robotem z imponującą znajomością sztuki i matactwa.
"Noc i dzień" - to zło i dobro, ciemne i jasne strony życia, upadek i nadzieja na powstanie... świetnie to zakończył reżyser.
Głosy dwóch panów konkurowały w przekazie dźwiękowym, to tekst: Maciej Gutowski i audiodeskrypcja: Mariusz Pogonowski, dla mnie super.
Muzyka wzmacniała i dopełniała całość atmosfery.
Film będę polecać znajomym.

Opinia z dnia 31maja napisana przez panią Hannę W.

"Koneser" to film, który oglądałam z dużym zainteresowaniem. Godny polecenia, bo wyjątkowy jako kryminał i jako melodramat. Może nawet zaliczyłabym go do filmów obyczajowych.  Dla mnie bardzo ciekawa historia, z zaskakującym zakończeniem. Tak, poczułam się zupełnie zaskoczona finałem filmu i dopiero wtedy przypomniałam sobie, że we wprowadzeniu przedstawiony został jako kryminał i melodramat. Oglądając, spodziewałam się tylko melodramatycznego jego zakończenia. Tymczasem finał ujawnia sprytnie uknutą intrygę, intrygę niebanalną, której w ogóle
wcześniej nie wyczuwałam. Jak Oldman naiwnie wierzyłam w autentyczność
choroby Claire, wierzyłam w ich wzajemne uczucie i dobre zakończenie dla
obojga. I w tym tkwi wielki kryminalny kunszt tego filmu. W wielu innych widz
dosyć szybko domyśla się zakończenia, odgaduje sprawcę.
W tym filmie nie dawała mi tylko spokoju myśl o kobiecie-karlicy. Wiązałam
ją jednak z mechanizmem odkrytym przez Oldmana a rozpracowanym przez
Roberta. W tym właśnie wątku upatrywałam jakiejś zaskakującej historii.
Okazało się inaczej.
Oczywiście, narzuca się refleksja dotycząca gromadzenia bogactwa a
rezygnacji z szukania bliskiej osoby, rezygnacji z życia rodzinnego. Czy
warto zatem inwestować w bogactwo, skoro tak niewiele trzeba, a można je
stracić. Może reżyserowi chodziło o taką właśnie przestrogę? A może również
o przestrogę dotyczącą zaufania do bliskiego współpracownika. Przecież Billy
"wystrychnął Oldmana na dudka". Myślę, że była to jego zemsta. A może tutaj
nieuczciwe  postępowanie Oldmana przy transakcjach dziełami sztuki można
skwitować naszym powiedzeniem "kto czym wojuje, ten od tego ginie".
Bardzo podobała mi się gra wszystkich aktorów.
Audiodeskrypcja była wręcz niezbędna i była bardzo dobra.
Co do muzyki, to mimo znakomitego jej twórcy, tak bardzo byłam skupiona na
akcji, iż prawie jej nie zauważyłam. Tak już mam, również w wielu innych
filmach.

Opinia z dnia 31 maja napisana przez panią Ewę Ć.

Film „Koneser” obejrzałam właśnie po raz drugi i znów – jak przy pierwszym oglądaniu filmu mam poczucie, że piękna sztuki i niektórych obrazów nie da się przekazać za pomocą choćby najlepszej audiodeskrypcji. Stosunkowo mało moim zdaniem muzyki w filmie jeszcze bardziej utwierdza mnie w przekonaniu, że film ten o wiele bardziej intryguje obrazem niż samą akcją. Znaczna część filmu składa się z dialogów i czytanej audiodeskrypcji. To jeden z tych filmów, który podczas oglądania wzbudza ogromną chęć widzenia i świadomość tego, jak wiele znaczy zmysł wzroku i jakich potrafi dostarczyć wrażeń. Choć niewątpliwie ciekawy scenariusz i fabuła filmu zachęcają do zapoznania się z produkcją. Wielka uknuta intryga, będąca esencją filmu, opiera się na jednej z powszechnych życiowych prawd, że najbardziej fascynujące jest to, co wydaje się być nieosiągalne. Gdyby Claire nie grała tej niedostępnej, nieosiągalnej i dla nikogo niewidocznej kobiety, mało prawdopodobne byłoby, aby wzbudziła zainteresowanie Virgila – niezłomnego i strachliwego kawalera. Więc może jednak ciekawość nie zawsze popłaca? Myślę, że na samym początku to ciekawość Virgila popchnęła go w stronę zainteresowania i uczuciowego zaangażowania się w znajomość z Claire. Z drugiej jednak strony zaowocowało to rozbudzeniem pięknych uczuć, emocji i uniesień, których bez znajomości z nią, a w konsekwencji utraty swojej cennej kolekcji nigdy by nie doznał. Któż z nas jest w stanie określić cenę, jaką gotowy byłby ponieść, za tak wzniosłe uczucia? Reżyser obnaża też smutną prawdę – niejednokrotnie bardzo realną i namacalną – że za szczerość uczuć i oddaną przyjaźń słono można zapłacić. Oraz tą, że pieniądz potrafi zdobyć władzę nad wszystkim, nawet nad uczuciami. W zasadzie i Sara – żona Roberta i Claire
wysyłają Virgilowi sygnały, że nie wszystko do końca jest takie jak jemu się wydaje, ale on nie wykazuje dostatecznej czujności i ostrożności. Zastanawiający jest fakt, co kierowało kobietami „uwikłanymi” w intrygę: wyrzuty sumienia, żal nieświadomego i okłamywanego człowieka, czy może uczucia, którymi go darzyły? Trudno oceniać, czy spotyka go zasłużona czy niesłuszna kara – nikt z nas wszak nie jest idealny. Moją uwagę zwróciło zawarte w filmie zdanie: „W każdym fałszerstwie jest cień prawdy”. Pozostaje jeszcze pytanie ile prawdy było w intrydze przedstawionej w filmie. Ciekawe czy Virgil zastanawiał się nad tą kwestią? . 
Reasumując film ciekawy i głęboko psychologiczny – można by każdą kwestię dyskutować i zastanawiać się nad interpretacją poszczególnych wydarzeń. Każdemu zapewne nasuwają się własne myśli, skojarzenia i dygresje. Osobiście cieszę się, że mogłam poznać fabułę filmu, jednak chyba nie wrócę szybko do jego oglądania. 
Na koniec jeszcze mała uwaga odnośnie audiodeskrypcji – Mariusz Pogonowski świetnie poradził sobie z jej przeczytaniem - ale informacja na którą bardzo czekałam na końcu filmu – o autorze AD niestety się nie pojawiła – a szkoda.  

Opinia z dnia 1 czerwca napisana przez pana Stanisława A.

Podejrzewam, że moja opinia nie różni się od innych wypowiedzi, ponieważ film jest naprawdę udany. Ilość zdobytych nagród i nominacji jest tego potwierdzeniem.  Chociaż z doświadczenia wiem, że fakt ten nie musi zgadzać się z rzeczywistością, bo są filmy, które zdobyły ogromną ilość nagród, a mi się nie podobały.  
	Film ten ma coś w sobie i to coś sprawia, że muzyka i obraz tworzą dzieło sztuki, którego nie można tak łatwo podrobić.  
	Główny bohater na początku wydawał mi się trochę sztuczny i jakiś taki odrealniony. Jednakże dzięki temu można dostrzec pewną analogie do ludzi, którzy nas otaczają. U niektórych możemy zaobserwować specyficzne zachowania. Dlatego warto jest czasem powstrzymać pochopne opinię, dopóki nie poznamy kim są Oni naprawdę.
Na podstawie filmu możemy wywnioskować, że każdy poszukuje miłości. Miłość potrafi zmieniać ludzi, leczyć ich z różnego rodzaju fobii albo w nie wpędzać.  Miłość może być czymś pięknym i dobrym albo czymś  groźnym i niebezpieczny. Może sprawić, że człowiek nie jest w stanie odróżnić falsyfikatu od czegoś prawdziwego. Miłość może stać się narzędziem do uzyskania określonej korzyści materialnej, jak miało to miejsce w filmie. Uważam, że zakończenie było dość zaskakujące. Jednak najlepsze jest to, iż ma otwartą strukturę i każdy, kto zawiódł się na przebiegu sytuacji, może sam dopisać własne zakończenia.       

Opinia z dnia 1 czerwca napisana przez panią Annę Ch.

1. Moim zdaniem "Koneser" to po prostu piękny film. Jest to też film interesujący. Ciekawa i wciągająca jest opowiadana w nim historia. Film ma też pewien walor edukacyjny. Świat kolekcjonerów, znawców sztuki, fałszerzy jest przeciętnemu człowiekowi praktycznie nieznany. Niewiele też wiadomo o funkcjonowaniu handlu dziełami sztuki. Mnie na przykład zaskoczył przebieg aukcji. Zawsze wyobrażałam sobie, że licytujący albo wykrzykują ceny, albo mają je wypisane na kartkach, które pokazują osobie prowadzącej aukcję. W filmie zobaczyłam, że  uczestnicy aukcji porozumiewają się po prostu gestami. A poza tym wszystkim można sobie popatrzeć na luksus. Myślę więc, że film "Koneser" jest godny polecenia.
2. Według mnie tytułowy Koneser to postać zdecydowanie pozytywna. Virgil Oldman to człowiek dużej wiedzy, inteligencji i kultury. Cechuje go nieskazitelna uczciwość. Jest też troskliwy, opiekuńczy i tolerancyjny. 
3. Zdecydowanie tak. Myślę, że z takim człowiekiem mogłabym spędzić życie.
4. "Nie wszystko złoto, co się świeci z góry"
8. Zgadzam się z opinią, że audiodeskrypcja dobrze spełniła swoje zadanie. Zdziwiło mnie natomiast sformułowanie "upił łyka". Ja powiedziałabym "upił łyk".